SCREAMING FEMALES-Castle Talk

Είναι από αυτές τις μπάντες που τις συνδυάζεις με πρόσωπα και τα φωνητικά που συνδυάζεις με φωνές, με στιγμές που περνάς με συγκεκριμένα άτομα, οι μπάντες με ενέργεια, σαν αυτούς, σαν εκείνους που στις θυμίζουν.Ο κολλητός μου έχει ένα τεράστιο κόλλημα με τα γυναικεία φωνητικά και φαίνεται να έχει τεράστια αδυναμία στους Screaming Females.Θυμάμαι, ένα βράδυ, σε ένα μπαράκι της Αθήνας, είχε τρελαθεί με την επιλογή του dj.Αν το διαβάσει αυτό, ίσως τρελαθεί που θυμάμαι εγώ αυτή την λεπτομέρεια, ίσως εκείνος να μην θυμάται τίποτα.Αυτή η μπάντα, λοιπόν, έβγαλε δίσκο και για εμένα είναι η πρώτη φορά που τους προσέχω.Καμιά φορά συμβαίνει και αυτό.Η αγάπη κάποιου, για κάτι, μεταδίδεται σε εσένα και εσύ με την σειρά σου αρχίζεις να αγαπάς το ίδιο.Και έρχομαι στο κύριο θέμα του κειμένου μου της μετάδοσης της  πώρωσης, ασυνείδητα, και του πορώδες  συνειδητά.Το πρώτο σκέλος της πρότασής μου είναι κατανοητό, το δεύτερο όχι και τόσο, ε; Επίτηδες δεν είναι, δεν έχω σκοπό να δώσω κάποια εξήγηση.
Αυτή η μπάντα ανήκει στο basement scene, που ανήκουν και πολλές άλλες punk rock μπάντες, punk rock νεότερης γενιάς, έχουν την κάβλα τους και αυτοί, το μόνο που τους λείπει, θα έλεγα, είναι μια πλαστική στη φάτσα της τραγουδίστριας και μια αλλαγή στην κιθάρα της, το δεύτερο προαιρετικό.Κατά τα άλλα, ωραία κυκλοφορία, σίγουρα πολύ καλύτερη από τις πολυαναμενόμενες τις χρονιάς.Αν μου κάνετε παρέα στην ομάδα ανθρώπων που περιμένουν κάτι πάρα πολύ, ακούστε το, μετά από μερικές μέρες θα σας λείπει περισσότερο, εάν το ξανακούσετε θα σας λείπει ακόμα περισσότερο.Δεν ξέρω τι λέω σήμερα, μου φαίνεται, αρχίσανε τα στερητικά σύνδρομα να βαράνε κόκκινο και τα ηχεία μου να βαράνε διάλυση.

Binaire - Idole

Eίμαι εγλωβισμένος σε ένα δαιδαλώδες τούνελ, μακρύ, σκοτεινό και τραχύ σε όλο το μήκος του.Ανά κάποια διαστήματα υπάρχουν ανοίγματα απο τα οποία αχνοφαίνεται η επιφάνεια ευθεία ακριβώς από πάνω μου.Δεν αρκεί το ύψος μου για να τραβηχτώ εκεί, υπάρχουν μερικά κουτιά λες και κάποιος θέλει να με βοηθήσει...τα έχει στήσει ιδανικά για να καταλήξω στην κορυφή τους και με μία μικρή κίνηση να δραπετεύσω από το τούνελ.Το οξυγόνο τελειώνει.Κοιτάω με καχυποψία τα κουτιά σανίδες σωτηρίας μου, κάτι μου λέει να μην τα εμπιστευτώ.Δεν έχω αρκετό χρόνο....σηκώνω ψηλά το πόδι μου και πατάω με δύναμη στο πιο χαμηλό κουτί.Το κουτί είναι χάρτινο...συνθλίβεται στο πάτημα μου, μαζί και η ελπίδα μου.Κάνω μία τελική προσπάθεια να υπερκεράσω με τη ταχύτητα μου, τη ταχύτητα που διαλύονται τα κουτιά και ίσως τελικά σωθώ για σήμερα.Σκίζονται, τσαλακώνονται και εγώ έχω μείνει στην ίδια θέση ακριβώς.Ποιος μου το κάνει αυτό?Ποιος θέλει να με τυρανάει?Ποιος ευχαριστιέται με την αγωνία μου?...και εκεί έξω αρχίζει και σκοτεινιάζει....μεταφέρομαι γρήγορα στο επόμενο άνοιγμα με την χάρτινη πυραμίδα.Σε λίγο θα αρχίσω να ζαλίζομαι σκέφτομαι, το οξυγόνο δε με βοηθάει...όλα στραβά...ούτε το πενηχρό φως με βοηθάει πλέον.Δε ξέρω που βρίσκομαι, δε ξέρω τι άλλο μπορώ να κάνω, δε σκέφτομαι πια.Ξαπλώνω και περιμένω το τέλος.
Λίγο πριν έρθει, ξυπνάω.Φυσικά ήταν ένα όνειρο αλλά και πάλι παρατηρώ ότι όπως ξάπλωσα, έτσι πάλι ξύπνησα, στην ίδια θέση με περισσότερο ιδρώτα, βουτηγμένος στα στρωσίδια μου...ανήμπορος ακόμα και τότε να κουνηθώ.Ξανακλείνω τα μάτια και ακολουθεί κι άλλος εφιάλτης...αυτή τη φορά είμαι αποφασισμένος, δε θα το αφήσω να περάσει έτσι.Θα παλέψω ακόμα περισσότερο και θα κερδίσω.Με μπερδεύει ένας ήχος και μία φωνή που τραγουδά σπαστά αγγλικά.Μέσα στον ύπνο μου ξεχνάω την κατάρα μου και ακούω τη μουσική.
-Αυτό που άκουγες εχθές είναι αυτό που παίζει τώρα?(μου λέει μία γνώριμη φωνή.)
-Ναι αυτοί οι Γάλλοι είναι πάλι (απαντώ.)
-Πολύ μου αρέσουν (προσθέτει ο συνομιλητής μου.)
-Punk vs Machine (απαντώ και κλείνω τα μάτια ξανά για να αντιμετωπίσω τον εφιάλτη μου.)

JAPANTHER-ROCK & ROLL ICE CREAM

Have you ever been  busted?Of course ,yeah i'm in the police office & i'm shot & i am ready for that,i am ready to die,i am ready to die.

Δε ξέρω τι να γράψω για τους Japanther.Η μπάντα αυτή με έστειλε στο διάολο όταν σχηματίστηκε.Tα πρώτα δείγματα δουλειάς τους ήταν κάτι παραπάνω από αξιοπρόσεχτα.Ο νέος δίσκος απογοήτευσε όλους τους fans,μαζί με τον προηγούμενο.Εντάξει,πέταξαν μεγάλο ποσοστό του θορύβου,μαλακώσανε πολύ,είναι γεγονός.Εμένα,όμως,μου άρεσε το Rock & Roll Ice Cream,αντιμετωπίζοντας μια άλλη μπάντα αυτή τη φορά,κάνοντας ένα βήμα παραπέρα για κάτι διαφορετικό.Δεν είναι δίσκος για το repeat στο ipod μου,όχι για να μου πάρει το κεφάλι,ένας καναπές και ένα κρεββάτι απόσταση,μερικά τσιγάρα και κουβέντα,λίγο γέλιο για να φτιάξει η διάθεση.Ξεχάστε τους Japanther που ξέρατε,στους τελευταίους δίσκους η μπάντα την κάνει από τον punk ήχο,χώνει αρκετά pop στοιχεία και μας κρατάει σε μια ατμόσφαιρα χαρούμενη με κάποιες αναλαμπές από τα παλιά.


But if you wait for me,i'll get you what you need,if you could find the pharmacy...She is the one...


*Κάποια που αγαπάω,τρελλά,πονάει πολύ σήμερα και θα ήθελα να επιλέξω να γράψω κάτι για εκείνη,αυτό που πραγματικά,όμως,ήθελα να κάνω ήταν να είναι εδώ ή να είμαι εγώ εκεί να της λέω ότι να'ναι για να γελάει. Αντί αυτού κάθομαι σα μαλάκας,και γράφω για τους Japanther.Γιατί;Γιατί;  
ask me what i came here for.

Blood Red Shoes - Fire Like This

Aυτός χαλάει την εικόνα αυτής, εκείνη φτιάχνει την εικόνα του και οι δύο μαζί φέρνουν την απόλυτη ισορροπία.O ένας συμπληρώνει τον άλλον και αντίστροφα.Tέλεια..όπως μου αρέσει.Αυτά όσο αφορά τις φωτογραφήσεις και τα κλιπ, δηλαδή klein mein.Eχθές τον έκραζα άσχημα αυτόν για τα χάλια του και για το πόσο φλώρος είναι και για το πόσο μικρός και κουτός μπορεί να είναι που παίζει δίπλα στη Laura-Mary Carter και πόσο γαμάτη είναι αυτή κτλπ.Το θέμα είναι όμως πως για να περπατήσεις σωστά, χρειάζεσαι δύο παπούτσια που όσο διαφορετικά και να είναι τουλάχιστον θα σε διαεκολύνουν στο περπάτημα.
Δεύτερο δισκάκι για το ντουέτακι από το Μπράιτον, ξέρετε αυτή τη περιοχή που μοιάζει με το δικό μας Μοναστηράκι και παρόλο που δεν έχουν πιο όμορφα αγαλματίδια από εμάς...κάνουν κάτι άλλο καλύτερα, παράγουν συγκροτήματα και με απόλυτη επιτυχία.
Το πόρισμα είναι το εξής:o εγκέφαλος σαφώς και είναι ο ξανθός νεαρός, το εργαλείο όμως είναι το μελαχρινό κορίτσι.Επειδή σε όλα τα τραγούδια εναλλάσονται τα φωνητικά, δηλαδή μία έχουμε τα γυναικεία και μία τα αντρικά-κλαίει ο μπέμπης φωνητικά....ο δίσκος σε αφήνει μισοευχαριστημένο.Το γεγονός ότι στα δύο χιτάκια Colours Fade και Light  It Up τραγουδάει ο Steven σου δίνει την αίσθηση ότι ο δίσκος είναι λίγο παραπάνω καλός από το μέτριο, υποθετικά μιλώντας πάντα νομίζω ότι αν το κορίτσι αναλάμβανε τη βρώμικη δουλειά και τραγουδούσε παντού και πάντα τότε θα ήταν ένας πάρα πολύ καλός δίσκος.Προσωπικά θα προτιμούσα το αγόρι να αρκείται στα back vocals, αλλά εντάξει..μη του φάνε και όλη τη δόξα οι απαιτήσεις μου.Όπως καταλάβατε το αγόρι έιναι ο ντράμερ και το κορίτσι παίζει τη κιθάρα...ο μπασίστας αγνοέιται, who needs a bassist afterall?

To Fire Like This δεν κάνει τη τρελή διαφορά από το Box of Secrets αλλά εδώ εμφανίζεται και η ανάγκη των συγκροτημάτων να ωριμάζουν και να παρουσιάζουν ένα πιο σοβαρό πρόσωπο.
Ο πρώτος δίσκος ήταν μέσα στη τρελή χαρά και χωρίς ίχνος ξεκούρασης.Εδώ αν και δε χάνει σε δύναμη τουλάχιστον έχει και κανά δυο πιο ελαφροίντι συνθέσεις που θα σε κρατήσουν με κάτι παραπάνω από το ίντρο-κουπλέ-άουτρο που ακολουθείται κατά κόρον στα περισσότερα τραγούδια αυτού του δίσκου.
Στην τελική αυτό που είναι το ξεχωριστό εδώ και γενικά με αυτή τη μπάντα είναι η απίστευτη ευκολία που ακούς τα κομμάτια τους.Περαστικά μεν αλλά ευήχα δε, άρα δε χάνεις και τίποτα ιδιαίτερο...αυτά για κάποιον που δεν γουστάρει τα ντουέτα...για εμένα που τα πάω ως τα μπούνια, μπορώ να πω μου άρεσε.Aν επίσης σας λέει κάτι το γεγονός ότι η δισκογραφική τους θέλησε πρώτα να δώσει σαν singles τα περισσότερα από τα κομμάτια που αποτελούν το δίσκο...μόλις βρήκατε ένα καλό λόγο για να τον ακούσετε.Αν πάλι ανήκετε στους μη απόλυτα ευχαριστημένους για το 2010 και δεν έχετε ξανακούσει Blood Red Shoes....να η ευκαιρία που ψάχνετε να ακούσετε μία δοκιμασμένη επιτυχημένη συνταγή.

IKARA COLT (1999-2005)

Ακούω Ikara Colt .Με το κρύο που έχει έξω έχω ανάγκη να με τσιτώσει κάτι και κάθε φορά που πέφτω πάνω σε κάποιον δίσκο τους η δισκοθήκη μου είναι σα να ανάβει προβολέα με βέλος κόκκινο .'Άυτό θα ακούσεις ..' . Τι απίστευτη μπάντα ? Mε πιάνει κεφαλόπονος . Γιατί διαλυθήκανε για να με κάνουν να τους λυσμονώ?Δε θέλω τέτοιες σκέψεις τέτοια ώρα .Δύο δίσκοι που αν δεν τους έχετε ακούσει , τί να πω...? Μαλακία μεγάλη .Underrated . Κρίμα . Πολλές ομοιότητες με Sonic Youth και Fall . Γιατί διαλυθήκατε ρε μαλάκες?Και ωραία παιδιά .Δηλαδή μουσική και σώμα ερωτεύσιμοι .Ο τέλειος γκόμενος . Το Modern Apprentice έχει ένα από τα , ίσως , ωραιότερα covers που έχω δει . Είναι σα βιβλίο , για την ακρίβεια τώρα το κοιτάζω , το θαυμάζω . Άντε ακούστε το , τί περιμένετε ?Μιλάμε χτυπιέμαι σα χταπόδι , μεγάλη έμπνευση ο δίσκος . Έμπνευση για best old music . Ένα depon θα το έπινα .Θα βγω , δεν είμαι για μέσα τώρα . Αν αλλάξω γνώμη μετά θα φταίει το επόμενο που θα ακούω , 2009 , καλή χρονιά μουσικά , δε λέω , συγκριτικά με το 2008 , μια χαρά . Αν και όσο προχωράνε τα χρόνια επικρατεί μια γενική απογοήτευση . Τέλος πάντων να δούμε τί θα γίνει το 2010 έχει σημασία , γεννήθηκε και το blog μας φέτος , έχουμε και τις μαντικές ικανότητες με το μέρος μας . Παρόν , παρελθόν και μέλλον μαζί μας .Γιατί διαλυθύκατε ρε γαμώτο ? Αυτό το Wake In The City ποια ακριβώς μπάντα θα μου το ξαναπροσφέρει ?

                                  γιατί διάλυση?

Lost Sounds - Black-Wave

To καλύτερο πάντρεμα blackwave, garage και punk έγινε το 2001.Όπως στο εξώφυλλο του δίσκου ένας παραμορφωμένος ουρανός ήχου προσπαθεί να καταπιεί μια ολόκληρη πόλη, έτσι και στο μυαλό μου αυτή η μουσική έχει καταπιεί πολλά κύτταρα, έχει κερδίσει έναν τεράστιο θρόνο, έχει γεμίσει όλους τους νευρώνες μου με αυτές τις synthesizer-heavy punk μελωδίες.Η απόλυτη ενέργεια που απορρέει από τα 19 tracks του album σε ταίζει και σε στουμπώνει με αποτέλεσμα ο ακροατής να επιστρέφει αυτή την ενέργεια.Δεν ξέρω πόσες φορές με έπιασε πονοκέφαλος από το ασταμάτητο και ανεξήγητο headbanging, μετά από σειρά ακροάσεων νομίζω 19 φορές.Εδώ δε χωράει ούτε η κλάψα, ούτε η μονοτονία, ούτε η μιζέρια, εδώ χτυπιέστε μέχρι τέλους και όποιος αντέξει.Σε αυτό υπογράφει η Alicja Trout και ο Jay Reatard (R.I.P). To Black-Wave έχει πάθος, έχει τσαγανό, είναι τονωτικό, είναι το φάρμακο και το πιο σημαντικό "it looks dirty but allways in a garage way".Koμμάτια όπως τα 'Plastic Skin' , 'Ocelot Rising', 'Reasons To Kill', 'Lost And Found' σε κάνουν να αναρωτηθείς που στο διάολο στεκόμουν εγώ όταν αυτός ουρανός έβρεχε τέτοια πιασάρικα ριφάκια...αναμφισβήτητα άγνωστη μπάντα ή εκτός και έχεις ασχοληθεί έστω και λίγο με τους Reatards και τους Clears από τους οποίους προήλθαν αυτά τα αρρωστημένα πλήκτρα.Πρώτη φορά παινεύω δίσκο με πάνω από 12 tracks αλλά σίγουρα το αξίζει.Η δημιουργικότητα μιας "εφηβικής" μπάντας στο μεγαλείο της.Τα σκληροπυρηνικά γυναικεία φωνητικά στην απόλυτη μορφή τους...ναι σκληροπυρηνικά αλλά με έναν περίεργα μελωδικό τρόπο, επιθετικά και γεμάτα φροντίδα συγχρόνως.Δε ξέρω πως συμβαίνει αυτό, δε ξέρω πως κατάφεραν τα ψιλοευαίσθητα αυτάκια μου να δεχθούν τέτοιους ήχους, δε ξέρω αλλά τα ευχαριστώ που άνοιξαν τις πόρτες διάπλατα σε αυτή την underrated μπάντα.Γενικά υπερισχύουν τα γυναικεία φωνητικά συγκριτικά με τις επόμενες δουλειές τους (Lost Sounds και Rats Brains and Microchips) στις οποίες όλα τα φωνητικά έρχονται σε τέλεια ισοκατανομή μεταξύ του Reatard και της Alicja.Σαν μικρή κόντρα ας πούμε αλλά που προσωπικά πιστέυω ότι για αλλη μία φορά κερδίζει το "αδύναμο" φύλλο.Όλα τα όργανα συνδέονται περίφημα αλλά το synthesizer είναι αυτό που δίνει τον διαφορετικό αέρα και κάνει την επανάσταση, δημιουργώντας την αίσθηση ότι βρισκόμαστε λίγο έξω από τα νερά του garage και του punk και ότι μπαίνουμε σε μια πιο σκοτεινή πλευρά του new wave.Απλώς ακαθόριστο, απλώς πρωτοποριακό, απλώς πιασάρικο, απλώς ΤΕΛΕΙΟ.!

Download