GIRLS-Father, Son, Mother, Granny, Holy Shit, Holy Ghost

Το ''Vomit'' , έκτο κατά σειρά κομμάτι του νέου δίσκου των Girls, χαρακτηρίζει πολύ καλά αυτό που θέλω να πω.Ό,τι πιο βαρετό άκουσα φέτος, με εξαίρεση το εν λόγω ξερατό.Δεν έχω κάτι άλλο να πω.Αυτά.  

PJ HARVEY-Let England Shake

Γουστάρω τις γυναίκες με τέτοιες δυναμικές φωνές, φωνές που δεν θα ξεχάσεις ποτέ, που θα μπορείς να ξεχωρίσεις ανάμεσα σε άπειρους ψιθύρους, που θα μπορούσες να πεις ''ναι, αυτό είναι το κορίτσι, αυτή τη φωνή άκουσα χθες στον ύπνο μου''.Η PJ Harvey είναι από αυτές τις γυναίκες που όσο περνάνε τα χρόνια εξελίσσεται σε κάτι άλλο, σε κάτι διαφορετικό.Πολλές φορές η στιγμή μοιάζει με την προηγούμενη, άλλες πάλι σχεδόν καθόλου και κοιτάζοντας πολύ πίσω απόλυτα καθόλου.Είναι από αυτές τις γυναίκες, που τα χρόνια τις μεταμορφώνουν σε κάτι όλο και πιο όμορφο, σε κάτι μεγαλύτερο, σε κάτι τεράστιο, σε τέρας.Η PJ Harvey είναι τέρας που μόνο να σε κατακτήσει μπορεί και άπαξ και το κάνει είναι πολύ δύσκολο να ξεφύγεις από την ομηρία της.Δεν θα ξεδιπλώσω το ταλέντο της κάνοντας κάποια αναφορά στο παρελθόν, ούτε θα μιλήσω για αδυναμία εδώ, μιας και έμαθα να μεγαλώνω ακούγοντας αυτή τη φωνή, έμαθα να πίνω ακούγοντας την θλιμμένη, οργισμένη, ευτυχισμένη, καυλωμένη.Πάντα ήμουν εκεί και στα καλά της και στα άσχημά της, και όταν έγινε γυναικάρα ήμουν εκεί και όταν έμαθε να παίζει πιάνο και να με ρίχνει σε κατάθλιψη ήμουν εκεί.Δεν μπορώ να πω, όπως όλοι εκεί έξω, πως αυτός ο δίσκος είναι ένας δίσκος που με έκανε να τον σκέφτομαι, να θέλω απεγνωσμένα να τον ξανακούσω, να τον βάλω με την μια στα καλύτερα της χρονιάς, δεν ξέρω καν αν θα τον ακούω μέχρι το τέλος αυτού του μήνα στο repeat, ξέρω όμως πως και τώρα είμαι εδώ.Βρίσκομαι εδώ καθηλωμένος  στους ήχους μιας γυναίκας που μου πήρε και μου έδωσε τόσα πολλά μέσα από συνεχής μεταμορφώσεις φωνής, σώματος, προσώπου, μαλλιών, ψυχής, δύναμης, χαρακτήρα.

TERROR BIRD-Human Culture

Την πρώτη φορά που θαύμασα την Zola Jesus, νομίζω, θα την θυμάμαι για πολύ καιρό, όσο θα θυμάμαι και αυτή ακριβώς την στιγμή.(Γιατί αναφέρω την Zola? Με έκανε να ανατριχιάσω με την φωνή της.)Την στιγμή που άκουσα αυτόν εδώ τον δίσκο.Προερχόμενος από ένα pause, ενός δωματίου γεμάτο με τα πάντα που αγαπάς και κατά καιρούς σε συγκινούν, ένα δωμάτιο που ρουφάει την ανασφάλεια, που ποτέ δεν υπήρξε.Δεν μπορώ να εντοπίσω με ακρίβεια τι είναι αυτό που κάνει αυτόν τον δίσκο τόσο ιδιαίτερο, μιας και ποτέ δεν μου αρκούσε μια ειλικρινέστατη φωνή για να με καθηλώσει στα ακουστικά μου, μιας και ποτέ δεν μου αρκούσε μια ειλικρινέστατη μελωδία για να με οδηγήσει στο repeat, μιας και ποτέ δεν μου αρκούσε ένα τόσο έντονο εξώφυλλο για να κολλήσω απλά.Τόσο απλά χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια, χωρίς να πρέπει να ξανακούσω και να ξανακούσω, τόσο απλά σαν το απλό 'σε γουστάρω', τόσο απλά...Και εσύ που θα διαβάσεις αυτά τα τόσο απλά, προερχόμενες λέξεις από το δικό μου πληκτρολόγιο, τόσο απλά αύριο που φεύγεις, θα μου λείπεις, τόσο απλά..Και δεν με νοιάζει που γράφω σε αυτό εδώ το blog γιατί τόσο απλά για εσένα τα γράφω όλα, απλά....γιατί το να παραμένεις ερωτευμένος δεν είναι απλό, όμως με εσένα γίνεται, τόσο απλά...Καληνύχτα.      

...And You Will Know Us By The Trail Of Dead-Tao Of The Dead

Μάλλον θα είχα να γράψω πολλά για πολλές κυκλοφορίες, έτσι σκεφτόμουν σήμερα μόλις μπήκα στο μπλογκ, αλλά έχω κάποιες αδυναμίες, τόσο μεγάλες αδυναμίες που ξεχνάω και το όνομά μου ακόμα στο άκουσμά τους.Δεν θα ξανασυναντήσουμε την εποχή του ''Source Tags And Codes'' , αυτό είναι γεγονός, καμία ελπίδα περί τούτου.Δεν θα ξαναπέσουμε ποτέ πάνω σε ''Αnother Morning Stoner'' και πολύ πιθανόν να μην ξανααντικρίσουμε ποτέ τον Conrad Keely να βιάζει τον εξοπλισμό της μπάντας επί σκηνής.Δεν θα ξαναγίνω ποτέ 25 χρονών, κάτι το οποίο αντιλήφθηκα πολύ αργά, ποιος είναι αυτός όμως που δεν γουστάρει να γυρίζει πίσω, να ρίχνει μια κλεφτή ματιά σε χώρους που πέρασε μια ολόκληρη ζωή;Μπορεί η μπάντα αυτή να μην καλύπτει την παιδική μου ηλικία, περνάει, όμως, σα σίφουνας και ντύνει, μουσικά, φάσεις που πραγματικά ήμουν παιδί.Φτάνοντας στο 2011 να που σκουντουφλάω στο ''Summer Of Dead Souls'' και για μια στιγμή, τα παίρνω όλα πίσω.Δεν συναντάμε εδώ ένα δίσκο μεγαλείο, αλλά ένα δίσκο που είναι ότι πιο ολοκληρωμένο έχουν γράψει από το 2002, με λίγο παραπάνω φλυαρία, όπως συνηθίζουν τα τελευταία χρόνια, αλλά με κάποια κομμάτια που τεντώνουν τα αυτιά.Αναρωτιέμαι αν θα έπρεπε να ασχοληθώ, στην ηλικία που βρίσκομαι, μου αρέσει, όμως, τόσο πολύ να μιλάω για τους TOD που δεν με σταματάει τίποτα.Δεν βάζω φρένο στα γούστα μου, σπάστε τα ρε μουνιά, σας γουστάρω, μου λείψατε!    

CRYSTAL FIGHTERS-Star Of Love

Και έλεγα πως το καλοκαίρι την έκανε.Όχι, εντάξει, αυτό που ακούω μπορεί να χαρακτηριστεί και χειμωνιάτικο, διαβολικά παιχνιδιάρικο και χειμωνιάτικο.Ηλεκτρονικά κασκόλ και παλτό που ουρλιάζουν Λονδίνο, ''i love london'' , έχω τρελαθεί, αρχίζουν και μου αρέσουν κάτι ταινίες τύπου ''step up'', γιατί θα ήθελα να μάθω να χορεύω πάνω σε τοίχους, να πετάω στον αέρα, να πιάνω φούσκες, να μετατρέπω την καθημερινότητα σε κάτι τόσο ρυθμικό.Πολλές μέρες κόλλημα, πολλές μέρες αναμονή και αυτά τα ουρλιαχτά τερματίζουν την πίστα πανηγυρικά σε ένα σωρό από πολύχρωμες κορδέλες.Σε πάει αλλού αυτός ο δίσκος είτε το θες είτε όχι.Τις προάλλες, πηγαίνοντας προς το αεροδρόμιο, βρέθηκα στο ''αλλού'', τέτοιο κόλλημα ούτε...τι να πω...δε ξέρω άλλο, έχω κολλήσει...Πολύ χαρούμενη διάθεση και σε καλό να βγει επιτέλους.
Ένα μείγμα από electro, indie, dance, punk, τα πάντα όλα σε μίξερ και οι φάτσες τους δύσπεπτες.Δεν το χωράει το μάτι το πόσο άσχετη είναι η εικόνα τους με την μουσική τους, αλλά σκέφτομαι πόσες άσχετες φάτσες έχουν κάνει κάτι ανάλογο.ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΕΣ.Δεν το λες και, πως να το πω, ώριμο, αλλά δισκάρα το λες.Το λες άνετα, με τις πρώτες ακροάσεις, και αν η εμπειρία της πρώτης ακρόασης συνδυαστεί με ''υψηλά στάνταρντς'' , τότε, πολύ φοβάμαι, αγαπητοί αναγνώστες, θα δυσκολευτείτε να ξεπεράσετε το ''Star Of Love''.Τι άλλο να πω;Μου λείψατε;

SCREAMING FEMALES-Castle Talk

Είναι από αυτές τις μπάντες που τις συνδυάζεις με πρόσωπα και τα φωνητικά που συνδυάζεις με φωνές, με στιγμές που περνάς με συγκεκριμένα άτομα, οι μπάντες με ενέργεια, σαν αυτούς, σαν εκείνους που στις θυμίζουν.Ο κολλητός μου έχει ένα τεράστιο κόλλημα με τα γυναικεία φωνητικά και φαίνεται να έχει τεράστια αδυναμία στους Screaming Females.Θυμάμαι, ένα βράδυ, σε ένα μπαράκι της Αθήνας, είχε τρελαθεί με την επιλογή του dj.Αν το διαβάσει αυτό, ίσως τρελαθεί που θυμάμαι εγώ αυτή την λεπτομέρεια, ίσως εκείνος να μην θυμάται τίποτα.Αυτή η μπάντα, λοιπόν, έβγαλε δίσκο και για εμένα είναι η πρώτη φορά που τους προσέχω.Καμιά φορά συμβαίνει και αυτό.Η αγάπη κάποιου, για κάτι, μεταδίδεται σε εσένα και εσύ με την σειρά σου αρχίζεις να αγαπάς το ίδιο.Και έρχομαι στο κύριο θέμα του κειμένου μου της μετάδοσης της  πώρωσης, ασυνείδητα, και του πορώδες  συνειδητά.Το πρώτο σκέλος της πρότασής μου είναι κατανοητό, το δεύτερο όχι και τόσο, ε; Επίτηδες δεν είναι, δεν έχω σκοπό να δώσω κάποια εξήγηση.
Αυτή η μπάντα ανήκει στο basement scene, που ανήκουν και πολλές άλλες punk rock μπάντες, punk rock νεότερης γενιάς, έχουν την κάβλα τους και αυτοί, το μόνο που τους λείπει, θα έλεγα, είναι μια πλαστική στη φάτσα της τραγουδίστριας και μια αλλαγή στην κιθάρα της, το δεύτερο προαιρετικό.Κατά τα άλλα, ωραία κυκλοφορία, σίγουρα πολύ καλύτερη από τις πολυαναμενόμενες τις χρονιάς.Αν μου κάνετε παρέα στην ομάδα ανθρώπων που περιμένουν κάτι πάρα πολύ, ακούστε το, μετά από μερικές μέρες θα σας λείπει περισσότερο, εάν το ξανακούσετε θα σας λείπει ακόμα περισσότερο.Δεν ξέρω τι λέω σήμερα, μου φαίνεται, αρχίσανε τα στερητικά σύνδρομα να βαράνε κόκκινο και τα ηχεία μου να βαράνε διάλυση.

Esben and the Witch-33 EP

Περπάτησε πολύ ώρα για να βρει τον δρόμο του, άφησε σημάδια για να θυμάται την επιστροφή...
Εδώ το βενζινάδικο, εδώ πιο κάτω αυτό το περίπτερο, εδώ η στάση του μετρό, εδώ το σχολείο που πήγαινα μικρός, εδώ το γηπεδάκι που αράζαμε με τον Νικόλα και τον Γιώργο, εδώ έδωσα το πρώτο μου φιλί με την Ευαγγελία, εδώ έφαγα την πρώτη μου σούπα με το ποδήλατο, εδώ παίζαμε κρυφτό και εγώ κρυβόμουν πάντα με την Ευαγγελία και την Μυρτώ και την Σουζάνα και την Μαριαλλένα, εδώ κάπνισα το πρώτο μου τσιγάρο, από εδώ αγόρασα τον πρώτο μου δίσκο, εδώ έδωσα τα πρώτα μου ραντεβού για συναυλίες, εδώ είπα πρώτη φορά ''σε σκέφτομαι'', σε αυτόν τον δρόμο έτρεξα με όλη μου την δύναμη, σε αυτό το σημείο μια φορά ζαλίστηκα και έπεσα κάτω από τον φόβο μου, εδώ, σε αυτό ακριβώς το σημείο, ξέρασα πρώτη φορά μετά τρελό μεθύσι, εδώ πιο κάτω πηγαίναμε για καφέ μετά την σχολή, από εδώ αγόρασα τα έπιπλα για το σπίτι που έμεινα μόνος μου και συνεχίζω να μένω ακόμα, εδώ μια φορά με είχε πάρει ο ύπνος, ναι, εδώ σε αυτό το παγκάκι, εδώ, σε αυτό το πεζοδρόμιο χώρισα και μου κόπηκαν πρώτη φορά τα πόδια, εδώ έχω φάει μια φορά και ήταν γαμάτα, εδώ έχω χαθεί ένα βράδυ με το αυτοκίνητο ψάχνοντας τον δρόμο της επιστροφής, εδώ σε ξαναβρήκα ηλίθιε εαυτέ μου και πρέπει να γυρίσουμε πίσω...

Broken Water - Whet

Aκολουθούν σκατοχείμωνες γενικότερα.Μία παρατήρηση που απαιτεί τουλάχιστον το χαμηλότερο επίπεδο τετράγωνης λογικής και αν θέλεις με ποσοστά, γύρω στο 1% της ευφυίας ενός νιάνιαρου για να το καταλάβεις.Ακόμα και τώρα που τα γράφεις δεν καταλαβαίνεις, δεν πειράζει, θα το νιώσεις  στο πετσί σου αργά ή γρήγορα μικρέ παπάρα εαυτέ μου.

Ευτυχώς βρίσκομαι στο σωτήριο έτος 2010 και έχω λίγο χρόνο ακόμα πριν τη τελική κρίση, τη μαζική κομποστοποίηση καλύτερα.Ήδη η καθυστέρηση ήταν μεγάλη αλλά πάντα φαντάζει ευχάριστη η παρουσίαση κάτι γαμάτου που χάθηκε στα αζήτητα.Κομπλεξικός άνθρωπος σου λέω, όπως και δήποτε πρέπει να θεωρείς άξιο αναφοράς όλα τα ντούκου πράγματα.Ο κομπλεξισμός μου σπάει κόκκαλα και η γλώσσα μου στη καλύτερη άντε να σαλιώνει  κανένα αρχίδι κι αυτό μισερό.

Περιαυτολογίες κομμένες, για να περάσουμε στις "περί-αυτιών-λογίες".

Οι Βroken Water μου σκίζουνε εδώ και μήνες το σκατοψωροκαίλικο μυαλό μου.Απλά πραγματάκια οι συνθέσεις τους, κόπια Sonic Youth θα μπορούσες να πεις αλλά για κοίτα καλύτερα την φωτογραφία...πρόκειται για τρίο, υπερπληθυσμός έπεσε στη μπάντα σύμφωνα με τα δικά μου στάνταρ.Πάνε στο διάολο κι αυτά.
Χμ...ποιος τραγουδάει;Τρελό σκηνικό να στάζει μέλι το λαρύγγι και παράλληλα να τυμπανοκρούεις.Παρτούζα καμιά φορά τα φωνητικά, παρτούζα και θόρυβος, παρτούζα και το βάρος που σου χώνουν στο κεφάλι, παρτούζα και η μελωδικότητα στα καπάκια για να σε ισιώσουν.Αυτό είναι λοιπόν οι Broken Water, πρέζα και για το ξύπνημα κόκορες ή το αντίστροφο, ότι κάτσει, το κάψιμο είναι δεδομένο.Η μπάντα έχει γυναικείο χαρακτήρα, ψυχεδελομπλούμ κατάσταση και ο αέρας ραγίζει και το νερό σπάει.Ειλικρινά τον θαυμάζω αυτό το δίσκο, με άγγιξε από την αρχή και όμως δεν είναι λόγω των κοριτσιών, δεν φταίει η ιδιαίτερη τεχνοτροπία τους και ουσιαστικά είναι περιορισμένο μουσικά...αλλά, όχι δεν υπάρχει αλλά.Καμιά φορά σου κάθονται πράγματα απλά και τα βλέπεις ιδιαίτερα.Σκουριάζουν, παλιώνουν και πάλι τα κοιτάς και τι βλέπεις;Τα βλέπεις ιδιαίτερα.Ωραίος δίσκος.

Ty Segall - Melted

Ξεγνασιά, όχι πολλά πολλά.Μουσική ελευθερία πνιγμένη σε πολλά γαλόνια fuzz και τι μπορούν να κάνουν ένα ζευγάρι χέρια.Η φιγούρα του και ο τρόπος του φέρνει λίγο σε αυτούς που παίζουν τα πολυόργανα.Όχι τους κλόουν, αυτούς που σε κουλένουν με τη ρυθμική τάξη τους και τη παρουσιαστική αταξία τους.Όργανα στην πλάτη, στα χέρια, στο στήθος, κρόταλα στα μπούτια, στα αυτιά, κουδουνάκια στους αγκώνες και στα κωλομέρια.

Συνωστισμός γύρω του για να παρακολουθήσουν έναν να κάνει πολλά.Πρώτη μούρη στο Goner Festival και ο πρώτος που συμπαθώ ανάμεσα σε εκείνους που χρησιμοποιούν απλά το όνομα τους για να προσωποποιήσουν τη μουσική τους.

Aυτός ο άνθρωπος κρατάει την πόρωση στα χέρια του, είναι ο θεός της πόρωσης.Θέλω να πιστεύω ότι στα live του οι παρευρισκόμενοι δαγκώνονται μεταξύ τους και φεύγουν με εξαρθρωμένους σβέρκους.Δε μπορεί να γίνεται διαφορετικά, στα διονυσιακά σκηνικά έτσι πρέπει να γίνεται.Κολασμένος ξανθός άγγελος που σε ταρακουνάει, σε κοιτάει μυστήρια μέσα στα μάτια, σου πετάει ακτίνες από τον πλανήτη "παραλία" και σου λέει shake your booty...και το αστείο είναι ότι πιάνει...τον κουνάς.

Έχει αρχίσει να με προβληματίζει ο ασταμάτητος ρυθμός που τον ακούω τον παλικαρά μου.Ο κάθε δίσκος πιο σατανικός από τον άλλον και το Lemons η μουσική της κόλασης.Δε μπορώ να το περιγράψω κάτι λιγότερο από κολασμένο, ε ναι.....όταν γίνεσαι υποχείριο ενός δαίμονα, όλα σε παραπέμπουν εκεί.Τουλάχιστον είναι μία πολύχρωμη κόλαση και με ωραία μουσική.

Αναρωτιέμαι τώρα αν θα έπρεπε να αναφερθώ με κάποιο τρόπο στο νεό του δίσκο.Μία φράση αρκεί...

"της εκδιδομένης επί χρήμασι γυναικός το σιδηρούν κιγκλίδωμα".

Aν αυτό δε σας φτιάξει τη μέρα τον παίρνω εγώ και φεύγουμε...

Αξιομνημόνευτο σχόλιο πού βρήκα στο youtube : I'm a guy and I would sleep with Ty Segall and I'm not even gay. He's just that great. Simply amazing songwriting...

GROUPLOVE-Grouplove (EP)

Αυτή η μπάντα δημιουργήθηκε στην Κρήτη, γνωρίστηκαν και έγιναν μπάντα εκεί.Συγκινητικό; Καθόλου.Αηδία μου φαίνεται, το νησί, η σύσταση μπάντας σε καλοκαιρινές διακοπές, μου θυμίζει φάση παραλίας , μπύρες, φωτιά, εννοείται έρωτας, ιστορίες γύρω από τη φωτιά, ώπα, ώπα, αναγούλα.Όσο σκέφτομαι πως καλοκαίριασε με πιάνει μια ζαλάδα και άγχος για το που θα βρεθώ φέτος, με τι άτομα θα συναναστραφώ, σε τι παρέες θα τραβηχτώ, πόσα hangover θα μετρήσω και ξέρω πως πολλά έχω κρατήσει ασφαλισμένα από παλιότερες διακοπές.Έχω φτάσει σε νησί αναζητώντας τον έρωτα, στην άλλη άκρη για εμένα, μπουκάροντας στα τυφλά, σε ένα δωμάτιο σκοτεινό, τρομακτικά όμορφο για να είναι αληθινό.Το κράτησα ασφαλισμένο, όμως, έκανα την μπάντα μου, δημιουργία ρε πούστη μου, θέληση και φύγαμε.Αυτοί οι τύποι, διάβασα, ήταν οι μισοί από Αγγλία και οι άλλοι μισοί από LA.Τώρα μένουν όλοι μαζί στο Los Angeles, δέθηκαν τόσο πολύ που δεν γινόταν αλλιώς.Το καταλαβαίνω αυτό, ειλικρινά, το καταλαβαίνω, το εννοώ.Το EP δεν μου άρεσε, ένα κομμάτι όμως, το ''Gold Coast'', μου άρεσε τόσο πολύ, θα το χρησιμοποιούσα για να τραγουδάω με πάθος κάτω από ένα μπαλκόνι, μεθυσμένος, τίγκα φάλτσος, με ότι να'ναι όργανα, θα καθόμουν να φάω και τον κουβά με το νερό για τα εξωγήινα μάτια της ΜΟΝΟ!

WOLF PARADE-Expo 86

Πόσο πιο εκτιμητέα μπορεί να γίνει μια μπάντα όταν σε τρελαίνει πέρα από τα φυσιολογικά;Πέρα από κάθε προσδοκία,σου γεμίζει αέρα τα πνευμόνια,όπως όταν γνωρίζεις την χαρά στο πρόσωπο μιας κάποιου σημαντικού προσώπου;Πως είναι να χαίρεσαι με το γέλιο κάποιας ύπαρξης όταν εσύ ο ίδιος το προκαλείς;WOLF PARADE ladies & gentlemen για το πιο γεμάτο,μουσικά,Σαββατοκύριακο του μήνα.Κλασσικές wolf parade συνθέσεις, μόνο που αυτή τη φορά έχουν προσθέσει ένα δυναμισμό μέσα στην όλη συγκίνηση, δυναμισμό που σε ωθεί να προχωρήσεις και να κοιτάξεις μπροστά, να σηκώσεις τον κώλο σου από την πολυθρόνα, να ντυθείς,να βγεις έξω,να πας διακοπές.Γνωρίζω,πολύ καλά,πως επαναλαμβάνομαι,αλλά μου αρέσει,είναι το ελάττωμά μου.Εμπνέομαι από τον έρωτα, άθελά μου, η μουσική μου το προκαλεί αυτό, καμιά φορά δεν θέλω να με αντικρίσω όταν βρίσκομαι σε τέτοια κατάσταση.Αναρωτιέμαι πως αλλιώς θα μπορούσα να νιώθω με τους Wolf Parade,δεν υπάρχει άλλος δρόμος....εδώ είμαι.... να'μαι......
.....και ενώ ο Spencer Krug είναι εκείνος που πάντα μου έριχνε την μπουνιά στο στήθος, στο Expo 86, ο Dan Boeckner είναι εκείνος που αρπάζει το κουζινομάχαιρο, με πλησιάζει και δεν φοβάμαι.Αυτή τη φορά δεν απειλούμαι από φαντάσματα, δεν έσκασαν ξαφνικά οι εξωγήινοι, δεν με απαγάγουν, δεν είμαι πληγωμένος, δεν κλαίω, γύρισαν πίσω οι Wolf Parade...Και μου μαζέψανε όλο μου τον εγωισμό,το πιο ασύμφορο χαρακτηριστικό της ανθρωπότητας,το πιο άχρηστο,το πιο αστείο,έκλεισαν την συμφωνία με τα εσώψυχα μου,είμαι δύσκολος άνθρωπος και εύθραυστος ταυτόχρονα,παρόλα αυτά,ανήκω στην μερίδα των ανθρώπων που εκτιμάνε.Μου αρέσει να δίνω τις λάθος εντυπώσεις,να σκοντάφτω και να υπάρχει εκεί κάποιος να με μαζέψει,αγαπημένοι μου wolf parade τα καταφέρατε,μου τα πήρατε όλα και δεν έχω τίποτα να σας δώσω πέρα από τον εγωισμό μου,τον βάζω κάτω και σας παρακαλώ να τον πατήσετε.Όλα όσα μου προσφέρει το ''έργο'' σας,η απλοϊκότητα που υπάρχει ανάμεσα στις θεόσταλτες φωνές σας,στις μελωδίες σας,στα όλα σας,δεν τα ανταλλάσσω με τίποτα,όσο και να με πληγώνετε κάθε φορά που ακούω τα νέα σας κομμάτια.....
Επέλεξα το νέο σας εξώφυλλο,αυτή τη φορά,για φωτογραφία στην παραπάνω έκθεση,γιατί το βρίσκω ανάλογο του δίσκου,οι φωτογραφίες σας παραμένουν στο κεφάλι μου από τότε που σας γνώρισα....

THEE OH SEES-Warm Slime

Συμπαθάτε με,ώπα,ώπα,έχω πιει,δεν ξέρω τι λέω και τι κάνω εδώ;Είμαι χαρούμενος παρά τις αναποδιές που μου συμβαίνουν,θα μου πεις σιγά τις αναποδιές,αλλά αυτά τα μικρά είναι που μου παίρνουν το κεφάλι.Όχι,όχι δεν το βγάζω το πουκάμισο,μπορεί να χορεύω και να γελάω συνέχεια,αλλά το πουκάμισο θα παραμείνει.Ρε,δεν μου αρέσεις,το καταλαβαίνεις αυτό;Δε γουστάρω τα μακριά μαλλιά στις γυναίκες,τι να κάνω,έχω κολλήματα.Εντάξει,ένα ποτό θα το δεχτώ αφού θες τόσο πολύ να με κεράσεις.Τι πίνουμε;Tequila;;;;Γιαυτό ζαλίζομαι τόσο ρε πούστη......Πες του μαλάκα του DJ να βάλει κάτι που να γουστάρω.Σπίτι μου είμαστε;Γιαυτό κάθομαι τόσο άνετα ρε πούστη.......Κάνε μια καλή και άνοιξε τον υπολογιστή μου,τον άνοιξες;Ακόμα;Ακόμα;Πόσο αργή μπορεί να είσαι;Επιτέλους.....Λοιπόν,βλέπεις εκεί ένα φάκελο που λέει Thee Oh Sees-Warm Slime;Εκεί ρε,δεξιά.Τον βρήκες,ωραία,βάλτον τώρα να παίξει.Πως;Δεν ξέρεις πως;Άσε σηκώνομαι εγώ......

μια ώρα αργότερα....

 Μα γιατί θες να φύγεις;Άλλο ένα ποτάκι ρε και φεύγεις....Τώρα....εντάξει...μου φαίνεσαι πανέμορφη... Σε ζάλισε η μουσική;;;;!!!;;;;;;;;!!!;;;;Το ξόδεψες το γούστο σου όλο πάνω μου,το καταλαβαίνω....Κάτσε άλλα πέντε λεπτά,βάλε το πρώτο κομμάτι του δίσκου και φύγε μόλις τελειώσει...(Ωραία,έχω άλλα 15, σχεδόν,λεπτά να την πείσω να κοιμηθεί μαζί μου.................)

Effi Briest - Rhizomes

Kαμιά φορά ξυπνάς και εύχεσαι μία έκπληξη να σε βρει μέσα στη μέρα, έτσι για αλλαγή, έτσι για να λες ότι σήμερα έκανα κάτι διαφορετικό, έτσι για να γεμίσει η μέρα σου κάπως αλλιώς.Το τελευταίο καιρό έλειπε αυτό το διαφορετικό.Μουσική μονοτονία, ψυχολογική ατονία και μία γενικότερη αχρωμία με σπάραζε.Eώς σήμερα....τσεκάροντας τις νέες κυκλοφορίες, σταθερός στις αξίες ενός μοναχικού πρωινού, είδα το εξώφυλλο που μου θύμιζε την Zola Jesus και τους Nice Face.H Sacred Bone Records δεν μου ήταν γνώριμη, πλέον έγινε από τις αγαπημένες.

Φυσικά και το κατέβασα, φυσικά και το άκουσα και πολύ φυσικά μου δημιουργήθηκε ένα ωραίο mood να γράψω κάτι.

Κάτι το οποίο θα έπρεπε να εξηγήσει πόσο καλό είναι αυτό που ακούω.....πόσο καλό άραγε;

Αν κάτι είναι ξεχωριστό, ο μόνος ουσιαστικός τρόπος να το κάνεις ουσιώδες είναι ο τόνος που δίνεται στη διαφορά.Η σημαντικότητα του να διατηρείς πάντοτε μία διπλή αναφορά, συγκρητική συνήθως είναι αυτό που ψάχνω.Άλλα τα μάτια της αλεπούς και άλλα της κουκουβάγιας, άλλα ακούω εγώ και άλλα εσύ.Στν προκειμένη οι έξι νεαρές κοπέλες για εμένα δημιούρησαν κάτι ξεχωριστό, για εσένα απλά ένας καλός δίσκος.Δεν μπορεί να αξίζει κάτι λιγότερο από έναν καλό δίσκο.Η λέξη μέτριος είναι είναι πολύ σκληρή και ούτε φαντάζομαι να οριζόταν σαν σκουπίδι.

Γενικά είπα αναφέρομαι σε μία έκπληξη και λατρεύω τις εκπλήξεις, όσο και να δυσκολεύομαι να τις διαχειριστώ, είναι αυτές που μου διατηρούνε την ελπίδα.Την ελπίδα ότι κάθε μέρα δεν είναι ίδια, την ελπίδα ότι όλα είναι τροχός και γυρίζουν και ας μη σου κάθονται πάντα.Τουλάχιστον γνωρίζεις πια ότι κάποια στιγμή θα σου κάτσει και όταν πια σου κάτσει ευχαριστιέσαι μόνο και μόνο που είχες την υπομονή να υπομείνεις αυτό το "τροχό της τύχης".Όσο τον κοιτάς να γυρίζει...ελπίζεις, όταν σταματήσει.....εκπλήσεσαι.Θετικά ή αρνητικά δεν παίζει ρόλο αφού η ελπίδα σε υποκινέι να τον ξαναγυρίσεις.

Είχα πολύ καιρό να ακούσω έναν δίσκο πάνω από πέντε φορές και να μην διανοηθώ να τον αλλάξω.Ακούγοντας τον όλα έρχονται πολύ φυσικά, τέλεια ροή.Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι η μουσική είναι η τέχνη των γυναικών.

Team Ghost-You Never Did Anything Wrong To Me (EP)

Άργησα,ε;Άργησα ΠΑΛΙ.Ο χρόνος τρέχει από πίσω μου,όχι εγώ προς τα εκείνον,τρέχει να με προφτάσει μήπως και προλάβει να μου τα πάρει όλα.Συνήθως ξεκινάω να γράφω κάτι,κολλάω,ξεκινάω και παραμένει στα πρόχειρα.Η σχέση μου με το internet δεν ήταν ποτέ καλή,ήταν κάκιστη,στην προκειμένη περίπτωση μόνο θετικά μπορώ να γράψω,το αφήνω απέξω το γαμημένο.
Η σχέση μου με τα φαντάσματα ήταν πάντοτε καλή,ίσως η καλύτερη που θα μπορούσε να έχει μια ανθρώπινη ύπαρξη.Τι συμβαίνει όμως όταν εισβάλει μια ομάδα φαντασμάτων στο σπίτι σου;Παραδίνεσαι χωρίς δεύτερη κουβέντα,καλά,ούτε πρώτη.Εκεί που πιστεύεις πως όλα τελείωσαν,ετοιμάζεσαι να γνωρίσεις την ''άλλη όχθη'' τελικά δεν είναι και τόσο άσχημα.Μεταξύ όμορφου ονείρου και γλυκιάς μαστούρας,το λεπτό που μια σοκολάτα θα έδινε τέλος στο κόλλημα του εγκεφάλου σου,το δευτερόλεπτο που σκέφτεσαι να τα ξεράσεις όλα ή να δώσεις ένα τέλος,ανοίγοντας την πόρτα στην χώρα των θαυμάτων,σκάει αυτό το ''Colours In Time'' και ξέρεις πως δεν θες με τίποτα να κουνήσεις από εδώ μέσα.
''Φάτε με ολόκληρο αν μπορείτε,παραδίνομαι,ταΐστε τους φίλους σας με τα κομμάτια μου,μοιραστείτε τα συναισθήματα μου,δεν τα χρειάζομαι πια,δώστε τις αισθήσεις μου,το μόνο που θέλω είναι καθαρές παραισθήσεις,ακουμπήστε τις στο κομοδίνο μου,εξαφανίστε με.''

EXPLODE INTO COLOURS-QUILTS

Κόλλημα...Κάτι τέτοιες μπάντες σκάνε σα μούτζα στη μάπα που για να μου ξυπνήσουν την νευρασθένεια  μου,είμαι πολύ νευρικός άνθρωπος,είμαι νευρόσπαστος,είμαι ανέλπιστα θυμωμένος.Είμαι οργισμένος...Δεν αντέχω να αρρωσταίνω από συναισθήματα γιατί δεν μπορώ να καλύψω κανένα, ειδικά...Eyes Hands Mouth.Οι προσπάθειες μου να εκφραστώ καταλήγουν σε φιάσκο,μια τεράστια απάντηση για όσους με κατατάσσουν στην κατηγορία του ''κλειστού'' ανθρώπου.Δεν μπορώ να μιλάω απομονώνοντας τις ''κακές'' λέξεις για να μην προκαλέσω,σαν αυτές τις τρεις τύπισσες.Γνωρίζω ανθρώπους που δεν εκφράζονται με κλάματα,δεν ανήκω σε αυτούς,κλαίω για να μην σπάω,κλαίω για να μη μιλάω άσχημα,κλαίω όταν στεναχωριέμαι,εκφράζομαι.Το Quilts με αντιπροσωπεύει,εδώ και αρκετό καιρό έψαχνα το που θα το χωρέσω,πως ακριβώς θα μπορούσα να το τοποθετήσω κάπου που να φαίνεται πως ταιριάζει και σε αυτό που φαίνεται να ταιριάζει,να ενσωματώνεται,είναι η κίνηση,οι κινήσεις...Τα όρια μου δεν τα έχω δοκιμάσει ακόμα,το σκέφτομαι,νομίζω δεν θα ήθελα να τα δοκιμάσω...Κάτι τέτοιες στιγμές με ξυπνάνε,μου ανοιγοκλείνουν τα μάτια,μου βαράνε την πλάτη,μου σκουπίζουν τον ιδρώτα...Isolation.Τα drums είναι ένα όργανο που ποτέ δε θα είχα σκονισμένο,είναι ένα όργανο που σε κάτι τέτοιους δίσκους απολαμβάνω να ακούω και αυτή η επίθεση που σκάει από τα τύμπανα αντανακλά με οργασμική επιτυχία τον χαρακτήρα μου.Δεν γνωρίζω γιατί επέλεξα να γράψω για αυτές σήμερα,μια μέρα που θα έπρεπε να είμαι τόσο χαρούμενος,δεν ξέρω γιατί θα έπρεπε να μου βγει τόση στεναχώρια,μια μέρα που θα έπρεπε να γιορτάζω με σαμπάνιες,δεν ξέρω γιατί θα πρέπει οι ερωτευμένοι να στεναχωριούνται,όταν τέτοιοι ήχοι μπορούν να συνοδεύουν τα βράδια τους,δεν ξέρω γιατί είμαι μόνος μου εδώ μέσα και απέναντί μου έχω μια οθόνη,δεν ξέρω γιατί οι άνθρωποι γίνονται τόσο αντιδραστικοί,όταν έχουν τόσο πολλά να δώσουν,δεν ξέρω γιατί είμαι ένας από αυτούς,όταν έχω εσένα...  

ME YOU US THEM-Post Data

Μόλις τσέκαρα το εξώφυλλο σκεφτόμουν ''wrong''.Μόλις κρυφοκοίταξα τις φωτογραφίες τους σκεφτόμουν ''wrong'',όλα μοιάζανε σαν να τα ήξερα,πρόσωπα αδιάφορα,τρίο αγοράκια μοστράρανε μια ωραία κιθάρα και κάνανε την πολυαναμενόμενη ''δουλειά''.....Δεν ξέρω πραγματικά τι με έσπρωξε να ακούσω αυτόν τον δίσκο και τι με κάνει ακόμα και τώρα να συνεχίζω να τον ακούω.Είναι η διάθεση του να κάνω συνεχώς πράγματα για να απασχολώ το μυαλό μου;Είναι οι σαβούρες που δοκιμάζω τελευταία να ακούω και πατάω stop στο τρίτο κομμάτι μάξιμουμ;'Η μήπως είναι η προφανής απάντηση ''ναι ρε μαλάκα,είναι καλός!''.Πως γίνεται να είναι τόσο καλός και η αισθητική να είναι τόσο κακόγουστη;Πως θα πάτε μπροστά,ρε μαλάκες,χωρίς έμπνευση στο περιτύλιγμα που περιέχει την τέχνη σας;Στραβώνω όταν αυτά τα δύο δεν συνδέονται,τα παίρνω που τους γουστάρω,στραβώνω που έκανα δέκα ολόκληρα λεπτά για να σας βρω μια φώτο που να σας κολακεύει,γιαυτό και επέλεξα μια που να μη φαίνεστε.Γιατί σας γουστάρω απλά,γιατί καταβάλετε προσπάθεια να γίνετε πιο βρώμικοι και δεν τα καταφέρνετε όσο θα θέλατε και θα ήθελα,ωστόσο,ένα μέρος σας,ανεκτό μέρος σας,μεγάλο για τύπους που αντιπροσωπεύουν τέτοιες φάτσες,καταφέρνει να μου τραβήξει την προσοχή.Και επειδή ένα καλό βιβλίο πρέπει να έχει και ένα πολύ καλό τέλος,σας εκμυστηρεύομαι πως τα κομμάτια σας έχουν πολύ καλό τέλος,σχεδόν όλα,ας δημιουργούσατε ανάποδα,ας τα ενώνατε όλα μαζί,ας βάζατε έναν άλλο τύπο στα φωνητικά,ας βάζατε μια γυναίκα στην μπάντα,ας πίνατε ναρκωτικά 24/7,ας κάνατε κάτι.....

BROKEN SOCIAL SCENE-Forgiveness Rock Record

Είναι αυτά τα όνειρα που σε κάνουν να ξυπνάς και ξέρεις πως η ζωή σου δεν απέχει πολύ από το όνειρο που είδες.Γελάς δυνατά γιατί το όνειρο,για πρώτη φορά δεν απέχει από την πραγματικότητα.Πόσες φορές,στις τρεις δεκαετίες που ζω,μου έχει συμβεί κάτι τέτοιo;Τον τελευταίο καιρό ξυπνάω γιατί μου κόβεται η ανάσα,ανοίγω τα μάτια μου με τρόμο,πιστεύοντας πως αυτή τη φορά δε θα την βγάλω καθαρή,αυτή τη φορά δεν θα καταφέρω να πάρω ανάσα.Μέσα στον τρόμο μου φοβάμαι να κοιτάξω δεξιά,κλείνω τα μάτια μου αυτόματα.Ήταν απλά ένας νέος εφιάλτης.Άλλο ένα πρωινό που όλα πάνε όπως τα φανταζόμουν.Ηρθε η στιγμή που συνειδητοποίησα  πως......ζω.Ζω με τις εξαρτήσεις μου,ποτέ δεν ήθελα να εξαρτώμαι από κάτι,τώρα όμως;Τώρα,όμως,έχω μια εξάρτηση που δεν με αφήνει να ηρεμήσω.Είμαι ένας φυσιολογικός τύπος που δεν θέλω να ηρεμήσω.Είσαι στο μεταίχμιο του κοιμάμαι δεν κοιμάμαι και ξαφνικά χτυπάει το τηλέφωνο.Η μετάβαση σταμάτησε,ΔΕΝ θα κοιμηθείς,συνεχίζεις και γουστάρεις που δεν θα κοιμηθείς μέχρι να καταλάβεις πως ο άνθρωπος στην άλλη άκρη της γραμμής ευθύνεται γιαυτό και όχι το τηλεφώνημα.Τότε δεν θα κοιμηθείς όχι γιατί ξαγρύπνησες αλλά γιατί ανησυχείς.Πρώτη φορά στη ζωή σου ανησυχείς για κάποιον.Κατέβηκα στον δρόμο,έκανα ένα τσιγάρο και σκέφτηκα,πέρασαν ώρες,ώρες πολλές,μέχρι να καταλάβω πως θέλω να με ξενερώνουν,το έχω ανάγκη,δεν υπάρχω αλλιώς.Πόσο βαρετά θα ήταν αν δεν ανησυχούσα και δεν είχα πάθη,μεγαλοποιώντας καταστάσεις που δεν έχουν κανένα απολύτως νόημα;Πόσο χάλια θα ήταν ο κόσμος αν ζούσε στην τελειότητα;Πόσο άσχημο θα ήταν αν σε αγαπούσα μόνο για τις στιγμές που με κάνεις να γελάω;Πόσο ηλίθιο,θα σου φαινότανε,να με στεναχωρήσουν δύο λεπτά σοβαρότητας μέσα στην πιο χαμογελαστή φάση της ζωής μου;

The Black Keys - Brothers

Πραγματικά όσο και να με στιγματίσει αυτό, ποτέ δε ντράπηκα που γουστάρω ως τα μπούνια αυτούς τους μάγκες.Στη φάση τους μακράν η καλύτερη μπάντα και από ρομαντίλα τι να πεις....ξέρουν που παν τα τέσσερα.

Δεν άλλαξαν πολλά από τις παλιότερες δουλειές τους, το μοτίβο που κινούνται είναι πια κλασσικό αλλά όπως και να έχει κάθε δισκάκι τους είναι αν μη τι άλλο είναι μία ευχάριστη προσθήκη μέσα στο χρόνο.

Blues πρωί, μεσημέρι, βράδυ, χαμένες αγάπες, κερδισμένοι έρωτες, κακά παιδιά που πονάνε για τα κορίτσια και γενικά όλο αυτό το mood που διατηρούν, όλη αυτή η μεταφορά συναισθηματικών ερωτικών  γεγονότων, έστω και πλατωνικών μέσα σε στίχους και μουσική πάντα με είχε από κοντά.Μία απλή μετάφραση στην ελληνική πραγματικότητα θα ήταν νομίζω τα μπουζούκια.Ξέρετε...."άναψε το τσιγάρο, δώσμου φωτιά, έχω μεγάλο πόνο μεσ'την καρδιά".Δεν απαλλάσονται από την κατηγορία των μεγάλων ερωτικών και η λέξη "my baby" γνωρίζει τεράστιες στιγμές.Πόσο καψούρηδες είναι τελικά αυτοί οι δύο για να κλείνουν σπαρακτικά κάθε τετράστιχο τους  με αυτή τη λέξη;Τι έχουν τραβήξει αυτά τα παιδιά;Φαντάσου να μην ήταν και φίρμες.

Πολύ ξεπερασμένο να ακούει κάποιος μπλουζιές, πολύ οπισθοδρομικό, πολύ κιτς για άλλους.Για εμένα απλά παράδοση.Είπα, απεριορίστα συμπαθητική μπάντα.

Το Brothers δε ξεφεύγει από τις προηγούμενες δουλειές τους, ίσως να γίνεται λίγο παραπάνω let's get boogie....και ήδη έχω αρχίσει να σκέφτομαι καλοκαίρι, σκισμένο τζιν σορτσάκι, ξυπόλητος, να λιάζομαι πάνω στους βράχους.Ξαπλωμένος, με τους αγκώνες να στηρίζουν τον υπόλοιπο ανασηκωμένο κορμό μου και να κινούμαι απαλά με το ρυθμό των blues.Oυάου!

Δύο τραγούδια που έχω ξεχωρίσει από εδώ είναι το The Only One και το Never Give You Up, δε νομίζω να τραγουδάει ο Dan Auerbach αλλά κάποια άλλη.Όποιος και να το κάνει, με τη φωνή του δίνει μια φοβερά ρετρό στάση στο τραγούδι και μία original ομορφιά.

Άλλο ωραίο στο δίσκο είναι το εξώφυλλο-απλά πανέξυπνο, πανέξυπνα απλό-.Το Brothers θα κυκλοφορήσει στις 18 του Μάη και όσοι έχουν υπόψιν ήδη τους Black Keys ξέρουν τι περιμένουν πάνω κάτω.Ο πρώτος που του το έβαλα να το ακούσει μου το χαρακτήρισε βαρετό.Δεν είναι βαρετό, είναι απλά The Black Keys.

Crystal Castles-LCD Soundsystem=1-0

'Eπιασα τον κώλο της Alice.(Λονδίνο,2008)
This is-NOT-happening.(Αθήνα,2010)
Τράκαρα με μηχανή,background ακουγόταν το Crimewave των HEALTH,διασκευασμένο από τους Crystal Castles.(Εθνική οδός,2007)
Βαρέθηκα,όλο για τους LCD μου μιλούσε,αντί να μου την πέσει!(Τοσκάνη,2009)
Γνώρισα την Μαριέττα,ο κλώνος της Alice μπροστά στα μάτια μου.(Αθήνα,2009)
Sound Of Silver (UK,2007)
Προτιμούσα πάντα τις γυναίκες με φούστες και all star και όταν έκανα εμφάνιση οι πόντοι του καλσόν ποιο sound of silver,το 2007,για εμένα,δεν υπήρχαν οι lcd.(edinburgh,2007)

This is happening.(UK,2010)

Crystal Castles.(UK,2010)

Θέλω να ξαναπιάσω τον κώλο της Alice,δεν γουστάρω κοστουμάτους.

Είναι τόσο χλιαρό το νέο album των Lcd Soundsystem που δεν το χαρακτηρίζω χάλια,γιατί μου είναι αδιάφορο.Η Βαρκελώνη με κράτησε λίγες μέρες παραπάνω,λόγω ηφαιστείου,όμως,μη έχοντας τι να κάνω άκουσα το νέο των Crystal Castles.Όπως και να το κάνουμε,μια λυσσασμένη όμορφη σκύλα,που το βλέμμα της παρανοεί,είναι πάντα πάνω από έναν ''μπούλη'' με κοστούμι.Μεταφράστε την παραπάνω πρόταση μουσικά,γιατί κάπως έτσι είναι η σύγκριση.Δεν πρόκειται,βέβαια,για σύγκριση,δεν τίθεται καν τέτοιο θέμα.

κοστούμι vs stage diving

UNKLE-Where Did The Night Fall

 Στην προσπάθειά μου να τον κατανοήσω τον διέκοπτα συνέχεια και έκανα όλο ερωτήσεις.Mε ποιον τα σχεδιάσατε όλα αυτά;Δεν σκέφτηκες καθόλου ότι θα σκοτώσεις και ίσως σκοτωθείς και εσύ ο ίδιος;Πως τα στήσατε όλα αυτά;Σε βοήθησε κάποιος;Όχι;Και που έμαθες να τα κάνεις όλα αυτά;Τα σχεδιάζατε καιρό;Συνεργάτες είχες;Πότε θα εκτελεστεί το σχέδιό σας;Όλα τα έχεις έτοιμα,ε;
Τι να πω,νιώθω μικρός μπροστά σου,δεν είχα σκεφτεί πως το πλάνο σου θα είναι τόσο εξεζητημένο,σε βοηθήσανε και τόσα άτομα που έχουν βεβαρυμένο παρελθόν,πως στο καλό τους έπεισες;Με συγχωρείς, δεν ήταν σωστή αυτή η ερώτηση,σαφώς η παρέα σου συναναστρεφόταν ανέκαθεν με τέτοιους τύπους.Το σχέδιο το βρίσκω περίπλοκο,άντρες,γυναίκες από κάθε φάρα και ο τεχνικός εξοπλισμός άριστης ποιότητας,ο δικός σου τουλάχιστον και αυτός που ανήκει στην οικογένεια,αλλά,βλέποντας το σχεδιάγραμμα και τις σημειώσεις σου,των φίλων σου είναι καλύτερος.Δεν θέλω να σε προσβάλλω αλλά μόνοι σας δεν θα τα βγάζατε πέρα.Την προηγούμενη φορά,πάλι βοήθεια είχατε και έπαιζε για μήνες σε όλα τα κανάλια η επιτυχημένη καταστροφή,σκοτώσατε και κόσμο,δεν νιώθεις τύψεις;Στα αρχίδια σου,για την ιδέα ζείτε και εγώ μαζί σας.

Να πιάσω καμιά μπύρα ή δε θα κάτσεις πολύ;Αφού είναι όλα έτοιμα,τι αγχώνεσαι;Έχετε και τον μπαρμπα-Mάρκο που είναι accurate,δεν υπάρχει περίπτωση απόκλισης,σταμάτα να ιδρώνεις.Τρέμει, όμως,δεν πιστεύω να βάλετε εκείνον να τοποθετήσει τον εκρηκτικό μηχανισμό.Α,εντάξει,αφού τον έχετε για εγκέφαλο,καλή κίνηση.Έχετε και τον κολλητό σου τον Gavin που είναι ταχύτατος.
Φεύγεις από τώρα;Κάτσε ρε μαλάκα να πιούμε μια μπύρα.Αυτά θα έχουμε στο εξής;Άντε τράβα,με τέτοια μούρη,προτιμώ να βγω σήμερα,άλλωστε.Δε σε ρώτησα,πότε θα εκτελεστεί;10 Μάη;Έχεις σχεδόν μήνα μπροστά σου,πιες μια μπύρα.Άντε γαμήσου,φύγε.....σε βαρέθηκα,θέλω να παρτάρω,δεν πέφτει και με τίποτα ο ήλιος,που σκατά έπεσε η νύχτα;