Team Ghost-You Never Did Anything Wrong To Me (EP)

Άργησα,ε;Άργησα ΠΑΛΙ.Ο χρόνος τρέχει από πίσω μου,όχι εγώ προς τα εκείνον,τρέχει να με προφτάσει μήπως και προλάβει να μου τα πάρει όλα.Συνήθως ξεκινάω να γράφω κάτι,κολλάω,ξεκινάω και παραμένει στα πρόχειρα.Η σχέση μου με το internet δεν ήταν ποτέ καλή,ήταν κάκιστη,στην προκειμένη περίπτωση μόνο θετικά μπορώ να γράψω,το αφήνω απέξω το γαμημένο.
Η σχέση μου με τα φαντάσματα ήταν πάντοτε καλή,ίσως η καλύτερη που θα μπορούσε να έχει μια ανθρώπινη ύπαρξη.Τι συμβαίνει όμως όταν εισβάλει μια ομάδα φαντασμάτων στο σπίτι σου;Παραδίνεσαι χωρίς δεύτερη κουβέντα,καλά,ούτε πρώτη.Εκεί που πιστεύεις πως όλα τελείωσαν,ετοιμάζεσαι να γνωρίσεις την ''άλλη όχθη'' τελικά δεν είναι και τόσο άσχημα.Μεταξύ όμορφου ονείρου και γλυκιάς μαστούρας,το λεπτό που μια σοκολάτα θα έδινε τέλος στο κόλλημα του εγκεφάλου σου,το δευτερόλεπτο που σκέφτεσαι να τα ξεράσεις όλα ή να δώσεις ένα τέλος,ανοίγοντας την πόρτα στην χώρα των θαυμάτων,σκάει αυτό το ''Colours In Time'' και ξέρεις πως δεν θες με τίποτα να κουνήσεις από εδώ μέσα.
''Φάτε με ολόκληρο αν μπορείτε,παραδίνομαι,ταΐστε τους φίλους σας με τα κομμάτια μου,μοιραστείτε τα συναισθήματα μου,δεν τα χρειάζομαι πια,δώστε τις αισθήσεις μου,το μόνο που θέλω είναι καθαρές παραισθήσεις,ακουμπήστε τις στο κομοδίνο μου,εξαφανίστε με.''

EXPLODE INTO COLOURS-QUILTS

Κόλλημα...Κάτι τέτοιες μπάντες σκάνε σα μούτζα στη μάπα που για να μου ξυπνήσουν την νευρασθένεια  μου,είμαι πολύ νευρικός άνθρωπος,είμαι νευρόσπαστος,είμαι ανέλπιστα θυμωμένος.Είμαι οργισμένος...Δεν αντέχω να αρρωσταίνω από συναισθήματα γιατί δεν μπορώ να καλύψω κανένα, ειδικά...Eyes Hands Mouth.Οι προσπάθειες μου να εκφραστώ καταλήγουν σε φιάσκο,μια τεράστια απάντηση για όσους με κατατάσσουν στην κατηγορία του ''κλειστού'' ανθρώπου.Δεν μπορώ να μιλάω απομονώνοντας τις ''κακές'' λέξεις για να μην προκαλέσω,σαν αυτές τις τρεις τύπισσες.Γνωρίζω ανθρώπους που δεν εκφράζονται με κλάματα,δεν ανήκω σε αυτούς,κλαίω για να μην σπάω,κλαίω για να μη μιλάω άσχημα,κλαίω όταν στεναχωριέμαι,εκφράζομαι.Το Quilts με αντιπροσωπεύει,εδώ και αρκετό καιρό έψαχνα το που θα το χωρέσω,πως ακριβώς θα μπορούσα να το τοποθετήσω κάπου που να φαίνεται πως ταιριάζει και σε αυτό που φαίνεται να ταιριάζει,να ενσωματώνεται,είναι η κίνηση,οι κινήσεις...Τα όρια μου δεν τα έχω δοκιμάσει ακόμα,το σκέφτομαι,νομίζω δεν θα ήθελα να τα δοκιμάσω...Κάτι τέτοιες στιγμές με ξυπνάνε,μου ανοιγοκλείνουν τα μάτια,μου βαράνε την πλάτη,μου σκουπίζουν τον ιδρώτα...Isolation.Τα drums είναι ένα όργανο που ποτέ δε θα είχα σκονισμένο,είναι ένα όργανο που σε κάτι τέτοιους δίσκους απολαμβάνω να ακούω και αυτή η επίθεση που σκάει από τα τύμπανα αντανακλά με οργασμική επιτυχία τον χαρακτήρα μου.Δεν γνωρίζω γιατί επέλεξα να γράψω για αυτές σήμερα,μια μέρα που θα έπρεπε να είμαι τόσο χαρούμενος,δεν ξέρω γιατί θα έπρεπε να μου βγει τόση στεναχώρια,μια μέρα που θα έπρεπε να γιορτάζω με σαμπάνιες,δεν ξέρω γιατί θα πρέπει οι ερωτευμένοι να στεναχωριούνται,όταν τέτοιοι ήχοι μπορούν να συνοδεύουν τα βράδια τους,δεν ξέρω γιατί είμαι μόνος μου εδώ μέσα και απέναντί μου έχω μια οθόνη,δεν ξέρω γιατί οι άνθρωποι γίνονται τόσο αντιδραστικοί,όταν έχουν τόσο πολλά να δώσουν,δεν ξέρω γιατί είμαι ένας από αυτούς,όταν έχω εσένα...  

INTERPOL-Lights

Ω,ναι,κυκλοφόρησε το νέο κομμάτι των INTERPOL,με τίτλο Lights,προς κατέβασμα.Tι καλύτερο από μια δόση κατάθλιψης μέσα στην άνοιξη;
Για τσεκάρετε
να μου πείτε πως σας φαίνεται------->Seasonal Affective Disorder

ME YOU US THEM-Post Data

Μόλις τσέκαρα το εξώφυλλο σκεφτόμουν ''wrong''.Μόλις κρυφοκοίταξα τις φωτογραφίες τους σκεφτόμουν ''wrong'',όλα μοιάζανε σαν να τα ήξερα,πρόσωπα αδιάφορα,τρίο αγοράκια μοστράρανε μια ωραία κιθάρα και κάνανε την πολυαναμενόμενη ''δουλειά''.....Δεν ξέρω πραγματικά τι με έσπρωξε να ακούσω αυτόν τον δίσκο και τι με κάνει ακόμα και τώρα να συνεχίζω να τον ακούω.Είναι η διάθεση του να κάνω συνεχώς πράγματα για να απασχολώ το μυαλό μου;Είναι οι σαβούρες που δοκιμάζω τελευταία να ακούω και πατάω stop στο τρίτο κομμάτι μάξιμουμ;'Η μήπως είναι η προφανής απάντηση ''ναι ρε μαλάκα,είναι καλός!''.Πως γίνεται να είναι τόσο καλός και η αισθητική να είναι τόσο κακόγουστη;Πως θα πάτε μπροστά,ρε μαλάκες,χωρίς έμπνευση στο περιτύλιγμα που περιέχει την τέχνη σας;Στραβώνω όταν αυτά τα δύο δεν συνδέονται,τα παίρνω που τους γουστάρω,στραβώνω που έκανα δέκα ολόκληρα λεπτά για να σας βρω μια φώτο που να σας κολακεύει,γιαυτό και επέλεξα μια που να μη φαίνεστε.Γιατί σας γουστάρω απλά,γιατί καταβάλετε προσπάθεια να γίνετε πιο βρώμικοι και δεν τα καταφέρνετε όσο θα θέλατε και θα ήθελα,ωστόσο,ένα μέρος σας,ανεκτό μέρος σας,μεγάλο για τύπους που αντιπροσωπεύουν τέτοιες φάτσες,καταφέρνει να μου τραβήξει την προσοχή.Και επειδή ένα καλό βιβλίο πρέπει να έχει και ένα πολύ καλό τέλος,σας εκμυστηρεύομαι πως τα κομμάτια σας έχουν πολύ καλό τέλος,σχεδόν όλα,ας δημιουργούσατε ανάποδα,ας τα ενώνατε όλα μαζί,ας βάζατε έναν άλλο τύπο στα φωνητικά,ας βάζατε μια γυναίκα στην μπάντα,ας πίνατε ναρκωτικά 24/7,ας κάνατε κάτι.....

BROKEN SOCIAL SCENE-Forgiveness Rock Record

Είναι αυτά τα όνειρα που σε κάνουν να ξυπνάς και ξέρεις πως η ζωή σου δεν απέχει πολύ από το όνειρο που είδες.Γελάς δυνατά γιατί το όνειρο,για πρώτη φορά δεν απέχει από την πραγματικότητα.Πόσες φορές,στις τρεις δεκαετίες που ζω,μου έχει συμβεί κάτι τέτοιo;Τον τελευταίο καιρό ξυπνάω γιατί μου κόβεται η ανάσα,ανοίγω τα μάτια μου με τρόμο,πιστεύοντας πως αυτή τη φορά δε θα την βγάλω καθαρή,αυτή τη φορά δεν θα καταφέρω να πάρω ανάσα.Μέσα στον τρόμο μου φοβάμαι να κοιτάξω δεξιά,κλείνω τα μάτια μου αυτόματα.Ήταν απλά ένας νέος εφιάλτης.Άλλο ένα πρωινό που όλα πάνε όπως τα φανταζόμουν.Ηρθε η στιγμή που συνειδητοποίησα  πως......ζω.Ζω με τις εξαρτήσεις μου,ποτέ δεν ήθελα να εξαρτώμαι από κάτι,τώρα όμως;Τώρα,όμως,έχω μια εξάρτηση που δεν με αφήνει να ηρεμήσω.Είμαι ένας φυσιολογικός τύπος που δεν θέλω να ηρεμήσω.Είσαι στο μεταίχμιο του κοιμάμαι δεν κοιμάμαι και ξαφνικά χτυπάει το τηλέφωνο.Η μετάβαση σταμάτησε,ΔΕΝ θα κοιμηθείς,συνεχίζεις και γουστάρεις που δεν θα κοιμηθείς μέχρι να καταλάβεις πως ο άνθρωπος στην άλλη άκρη της γραμμής ευθύνεται γιαυτό και όχι το τηλεφώνημα.Τότε δεν θα κοιμηθείς όχι γιατί ξαγρύπνησες αλλά γιατί ανησυχείς.Πρώτη φορά στη ζωή σου ανησυχείς για κάποιον.Κατέβηκα στον δρόμο,έκανα ένα τσιγάρο και σκέφτηκα,πέρασαν ώρες,ώρες πολλές,μέχρι να καταλάβω πως θέλω να με ξενερώνουν,το έχω ανάγκη,δεν υπάρχω αλλιώς.Πόσο βαρετά θα ήταν αν δεν ανησυχούσα και δεν είχα πάθη,μεγαλοποιώντας καταστάσεις που δεν έχουν κανένα απολύτως νόημα;Πόσο χάλια θα ήταν ο κόσμος αν ζούσε στην τελειότητα;Πόσο άσχημο θα ήταν αν σε αγαπούσα μόνο για τις στιγμές που με κάνεις να γελάω;Πόσο ηλίθιο,θα σου φαινότανε,να με στεναχωρήσουν δύο λεπτά σοβαρότητας μέσα στην πιο χαμογελαστή φάση της ζωής μου;

The Black Keys - Brothers

Πραγματικά όσο και να με στιγματίσει αυτό, ποτέ δε ντράπηκα που γουστάρω ως τα μπούνια αυτούς τους μάγκες.Στη φάση τους μακράν η καλύτερη μπάντα και από ρομαντίλα τι να πεις....ξέρουν που παν τα τέσσερα.

Δεν άλλαξαν πολλά από τις παλιότερες δουλειές τους, το μοτίβο που κινούνται είναι πια κλασσικό αλλά όπως και να έχει κάθε δισκάκι τους είναι αν μη τι άλλο είναι μία ευχάριστη προσθήκη μέσα στο χρόνο.

Blues πρωί, μεσημέρι, βράδυ, χαμένες αγάπες, κερδισμένοι έρωτες, κακά παιδιά που πονάνε για τα κορίτσια και γενικά όλο αυτό το mood που διατηρούν, όλη αυτή η μεταφορά συναισθηματικών ερωτικών  γεγονότων, έστω και πλατωνικών μέσα σε στίχους και μουσική πάντα με είχε από κοντά.Μία απλή μετάφραση στην ελληνική πραγματικότητα θα ήταν νομίζω τα μπουζούκια.Ξέρετε...."άναψε το τσιγάρο, δώσμου φωτιά, έχω μεγάλο πόνο μεσ'την καρδιά".Δεν απαλλάσονται από την κατηγορία των μεγάλων ερωτικών και η λέξη "my baby" γνωρίζει τεράστιες στιγμές.Πόσο καψούρηδες είναι τελικά αυτοί οι δύο για να κλείνουν σπαρακτικά κάθε τετράστιχο τους  με αυτή τη λέξη;Τι έχουν τραβήξει αυτά τα παιδιά;Φαντάσου να μην ήταν και φίρμες.

Πολύ ξεπερασμένο να ακούει κάποιος μπλουζιές, πολύ οπισθοδρομικό, πολύ κιτς για άλλους.Για εμένα απλά παράδοση.Είπα, απεριορίστα συμπαθητική μπάντα.

Το Brothers δε ξεφεύγει από τις προηγούμενες δουλειές τους, ίσως να γίνεται λίγο παραπάνω let's get boogie....και ήδη έχω αρχίσει να σκέφτομαι καλοκαίρι, σκισμένο τζιν σορτσάκι, ξυπόλητος, να λιάζομαι πάνω στους βράχους.Ξαπλωμένος, με τους αγκώνες να στηρίζουν τον υπόλοιπο ανασηκωμένο κορμό μου και να κινούμαι απαλά με το ρυθμό των blues.Oυάου!

Δύο τραγούδια που έχω ξεχωρίσει από εδώ είναι το The Only One και το Never Give You Up, δε νομίζω να τραγουδάει ο Dan Auerbach αλλά κάποια άλλη.Όποιος και να το κάνει, με τη φωνή του δίνει μια φοβερά ρετρό στάση στο τραγούδι και μία original ομορφιά.

Άλλο ωραίο στο δίσκο είναι το εξώφυλλο-απλά πανέξυπνο, πανέξυπνα απλό-.Το Brothers θα κυκλοφορήσει στις 18 του Μάη και όσοι έχουν υπόψιν ήδη τους Black Keys ξέρουν τι περιμένουν πάνω κάτω.Ο πρώτος που του το έβαλα να το ακούσει μου το χαρακτήρισε βαρετό.Δεν είναι βαρετό, είναι απλά The Black Keys.

Crystal Castles-LCD Soundsystem=1-0

'Eπιασα τον κώλο της Alice.(Λονδίνο,2008)
This is-NOT-happening.(Αθήνα,2010)
Τράκαρα με μηχανή,background ακουγόταν το Crimewave των HEALTH,διασκευασμένο από τους Crystal Castles.(Εθνική οδός,2007)
Βαρέθηκα,όλο για τους LCD μου μιλούσε,αντί να μου την πέσει!(Τοσκάνη,2009)
Γνώρισα την Μαριέττα,ο κλώνος της Alice μπροστά στα μάτια μου.(Αθήνα,2009)
Sound Of Silver (UK,2007)
Προτιμούσα πάντα τις γυναίκες με φούστες και all star και όταν έκανα εμφάνιση οι πόντοι του καλσόν ποιο sound of silver,το 2007,για εμένα,δεν υπήρχαν οι lcd.(edinburgh,2007)

This is happening.(UK,2010)

Crystal Castles.(UK,2010)

Θέλω να ξαναπιάσω τον κώλο της Alice,δεν γουστάρω κοστουμάτους.

Είναι τόσο χλιαρό το νέο album των Lcd Soundsystem που δεν το χαρακτηρίζω χάλια,γιατί μου είναι αδιάφορο.Η Βαρκελώνη με κράτησε λίγες μέρες παραπάνω,λόγω ηφαιστείου,όμως,μη έχοντας τι να κάνω άκουσα το νέο των Crystal Castles.Όπως και να το κάνουμε,μια λυσσασμένη όμορφη σκύλα,που το βλέμμα της παρανοεί,είναι πάντα πάνω από έναν ''μπούλη'' με κοστούμι.Μεταφράστε την παραπάνω πρόταση μουσικά,γιατί κάπως έτσι είναι η σύγκριση.Δεν πρόκειται,βέβαια,για σύγκριση,δεν τίθεται καν τέτοιο θέμα.

κοστούμι vs stage diving