WIRE at Gagarin 205 13/03/11

Ο εγκλωβισμός της σκέψης σε ένα ανθρωπινο σώμα που, δυστυχώς, δεν μπορεί να κάνει και πολλά, είναι επίπονη διαδικασία.Δεν υπάρχουν ''θέλω'' εδώ,

έχουν καταργηθεί από καιρό.Η διαδικασία είναι:προχωράς για να τερματίσει το παιχνίδι, το'χεις, θα το τερματίσεις, είσαι καλός παίχτης, δεν υπάρχει αμφιβολία.

Και ξανά από την αρχή.Η προετοιμασία της μηδενικής εκκίνησης είναι όλο αυτό που σε κουράζει, εκεί που χαροπάλευες να πάρεις άλλη μια ζωούλα-credit για την επόμενη πίστα.

 

Έρχονται οι Wire στις 13 Μάρτη και ελπίζω να με βρουν, σχεδόν, διαμελισμένο.

 

Sunday 13 March 2011 at 9:00pm   

Gagarin 205
Liosion 205
10445 Athens
Greece

YOU SAY PARTY! (WE SAY DIE!)-28/11/10-I NEED TO REMEΜBER THIS!!!

Αν θα έπρεπε να πάρω σήμερα μια μορφή γυναίκας, να χειρίζομαι καλά το μικρόφωνο, να αποκτήσω μια αφάνα, που πάντα ήθελα, να φορέσω απλά μια μπλούζα και να βγω να τραγουδήσω, (δεν ξέρω πως αλλιώς θα πρέπει να τα περιγράψω όλα αυτά που είδα σήμερα) θα ήμουν ακριβώς έτσι.Ξέρω πως πολλοί δεν ξέρουν την ύπαρξη καν αυτής της μπάντας, εγώ τυχαίνει να την λατρεύω και δεν θα αναφερθώ,για να μη γίνω ξανά γραφικός, στην σύνδεση που έχω μαζί της.Και αυτή τη φορά γιατί δεν συνδέω τίποτα και κανέναν με αυτή την μπάντα.Παρακολουθώ την πορεία της από το 2005 και είναι από τις μπάντες που είχα άχτι να δω, όχι τόσο να ακούσω.Δεν ξέρω πόσοι εκεί έξω κάνατε το λάθος να μην πάτε σήμερα στο gagarin, ομολογώ, πως και εγώ ο ίδιος δεν το περίμενα να με παρασύρουν σε αυτό το ''νιώθω σαν στο σπίτι μου'', ''τραγουδάω στο μπάνιο μου'', ''θέλετε και άλλο ρε μαλάκες, θα σας το δώσουμε τώρα αμέσως'' ή και ακόμα στο ''είμαι η φίλη σας, αυτή που αμέσως τώρα θα πηδήξει από τα κάγκελα για να τα πούμε''.Αν και κατά κανόνα δεν μου αρέσει να επαινώ τόσο κάποια γυναίκα στη σκηνή, όχι για κανένα ιδιαίτερο λόγο, ίσως γιατί....αυτή δεν είναι μια γυναίκα σαν όλες τις άλλες, είναι ένα κοριτσάκι που δεν ιδρώνει.Τι παίξανε;Τα πάντα.Δεν θα παραθέσω κανένα playlist, έτσι για να σκάσετε, θα πω μόνο πως μπήκανε με το ''There Is XXXX (within my heart)'' και κλείσανε με το ''Τhe Gap (Between The Rich And The Poor)''.Ανάψανε και ένα σπίρτο επί σκηνής, πετάξανε τέσσερις μπακέτες, η τραγουδίστρια φοράει 38 νούμερο παπούτσι, ανέβηκε πάνω στα drums, στα ηχεία, στα κάγκελα, μπήκε ανάμεσα στο πλήθος, τραγούδησε με κάνα δύο από κάτω, ένας από αυτούς μοιάζει με τον Cobain σε ηλικία 23 ετών, ο καινούριος τους drummer είναι μια χαρά παλικαράκι, φτου ρε ήταν άδειο το gagarin, αλλά έγινε πάρτυ, ξέρω και εγώ μωρέ, ήθελα να σκάσω ένα χαστούκι στην ξανθιά δίπλα μου.....από άποψη και μόνο....

TRON

CRYSTAL FIGHTERS-Star Of Love

Και έλεγα πως το καλοκαίρι την έκανε.Όχι, εντάξει, αυτό που ακούω μπορεί να χαρακτηριστεί και χειμωνιάτικο, διαβολικά παιχνιδιάρικο και χειμωνιάτικο.Ηλεκτρονικά κασκόλ και παλτό που ουρλιάζουν Λονδίνο, ''i love london'' , έχω τρελαθεί, αρχίζουν και μου αρέσουν κάτι ταινίες τύπου ''step up'', γιατί θα ήθελα να μάθω να χορεύω πάνω σε τοίχους, να πετάω στον αέρα, να πιάνω φούσκες, να μετατρέπω την καθημερινότητα σε κάτι τόσο ρυθμικό.Πολλές μέρες κόλλημα, πολλές μέρες αναμονή και αυτά τα ουρλιαχτά τερματίζουν την πίστα πανηγυρικά σε ένα σωρό από πολύχρωμες κορδέλες.Σε πάει αλλού αυτός ο δίσκος είτε το θες είτε όχι.Τις προάλλες, πηγαίνοντας προς το αεροδρόμιο, βρέθηκα στο ''αλλού'', τέτοιο κόλλημα ούτε...τι να πω...δε ξέρω άλλο, έχω κολλήσει...Πολύ χαρούμενη διάθεση και σε καλό να βγει επιτέλους.
Ένα μείγμα από electro, indie, dance, punk, τα πάντα όλα σε μίξερ και οι φάτσες τους δύσπεπτες.Δεν το χωράει το μάτι το πόσο άσχετη είναι η εικόνα τους με την μουσική τους, αλλά σκέφτομαι πόσες άσχετες φάτσες έχουν κάνει κάτι ανάλογο.ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΕΣ.Δεν το λες και, πως να το πω, ώριμο, αλλά δισκάρα το λες.Το λες άνετα, με τις πρώτες ακροάσεις, και αν η εμπειρία της πρώτης ακρόασης συνδυαστεί με ''υψηλά στάνταρντς'' , τότε, πολύ φοβάμαι, αγαπητοί αναγνώστες, θα δυσκολευτείτε να ξεπεράσετε το ''Star Of Love''.Τι άλλο να πω;Μου λείψατε;

SCREAMING FEMALES-Castle Talk

Είναι από αυτές τις μπάντες που τις συνδυάζεις με πρόσωπα και τα φωνητικά που συνδυάζεις με φωνές, με στιγμές που περνάς με συγκεκριμένα άτομα, οι μπάντες με ενέργεια, σαν αυτούς, σαν εκείνους που στις θυμίζουν.Ο κολλητός μου έχει ένα τεράστιο κόλλημα με τα γυναικεία φωνητικά και φαίνεται να έχει τεράστια αδυναμία στους Screaming Females.Θυμάμαι, ένα βράδυ, σε ένα μπαράκι της Αθήνας, είχε τρελαθεί με την επιλογή του dj.Αν το διαβάσει αυτό, ίσως τρελαθεί που θυμάμαι εγώ αυτή την λεπτομέρεια, ίσως εκείνος να μην θυμάται τίποτα.Αυτή η μπάντα, λοιπόν, έβγαλε δίσκο και για εμένα είναι η πρώτη φορά που τους προσέχω.Καμιά φορά συμβαίνει και αυτό.Η αγάπη κάποιου, για κάτι, μεταδίδεται σε εσένα και εσύ με την σειρά σου αρχίζεις να αγαπάς το ίδιο.Και έρχομαι στο κύριο θέμα του κειμένου μου της μετάδοσης της  πώρωσης, ασυνείδητα, και του πορώδες  συνειδητά.Το πρώτο σκέλος της πρότασής μου είναι κατανοητό, το δεύτερο όχι και τόσο, ε; Επίτηδες δεν είναι, δεν έχω σκοπό να δώσω κάποια εξήγηση.
Αυτή η μπάντα ανήκει στο basement scene, που ανήκουν και πολλές άλλες punk rock μπάντες, punk rock νεότερης γενιάς, έχουν την κάβλα τους και αυτοί, το μόνο που τους λείπει, θα έλεγα, είναι μια πλαστική στη φάτσα της τραγουδίστριας και μια αλλαγή στην κιθάρα της, το δεύτερο προαιρετικό.Κατά τα άλλα, ωραία κυκλοφορία, σίγουρα πολύ καλύτερη από τις πολυαναμενόμενες τις χρονιάς.Αν μου κάνετε παρέα στην ομάδα ανθρώπων που περιμένουν κάτι πάρα πολύ, ακούστε το, μετά από μερικές μέρες θα σας λείπει περισσότερο, εάν το ξανακούσετε θα σας λείπει ακόμα περισσότερο.Δεν ξέρω τι λέω σήμερα, μου φαίνεται, αρχίσανε τα στερητικά σύνδρομα να βαράνε κόκκινο και τα ηχεία μου να βαράνε διάλυση.

The Lost Rivers - My Beatific Vision

Οι Ceremony δεν κάλυψαν ολοκληρωτικά τη δίψα που δημιούργησαν οι A Place To Bury Strangers για όλο και περισσότερο "shoegaze".
Όλη η φάση έχει μείνει στάσιμη αρκετό καιρό τώρα, τίποτα δεν υπερπήδησε το κενό που δημιουργήθηκε.Αυτη τη τρύπα που τα παρέσυρε όλα διατηρείται και ότι νεό βγαίνει χάνεται μέσα στην κενότητα της.
Φαντάζομαι ότι αν ποτέ γέμιζε και μπορούσα να προχωρήσω στον ίδιο δρόμο, κάπου εκεί θα υπήρχε μια λακούβα, έτσι για να μου θυμίζει τι έγινε.Όχι, δεν ανήκω στους μουσικά ευχαριστημένους για το 2010, κάποια είδους αντίδραση θα μπορούσε να είναι αυτό ή απλώς το έφεραν οι συνθήκες βλέπεις.Τίποτα δεν με κεντρίζει, μηδέν ενδιαφέρον, όλα ακούγονται κοινά και όλα φευγαλέα.
Πρωινή γκρίνια για το τίποτα, άλλος ένας ξινός πρωινός καφές και 2-3 τσιγάρα για να εκτόνωσουν τη ξινίλα με πικρίλα.Η μουσική υπόκρουση μελαγχολική, αυτός ο ρυθμικός θόρυβος κάτι μου ξυπνάει.

Ακούω τους Lost Rivers, τυχαία ανακάλυψη, σίγουρα από αυτές που δεν περιμένεις να σε εντυπωσιάσουν.Ούτως ή άλλως πόσο καιρό έχει κάτι καλό να βγει από τη Γερμανία;.....Αιφνιδιάζομαι και μεταφέρομαι σε μία κλειστοφοβική pub με πολύ καπνό, κρατάω το αγαπημένο μου ποτό και κουνάω ρυθμικά το σώμα μου προσπαθόντας να αποφύγω να κλείσω τα αυτιά μου και να ξεριζώσω το κεφάλι μου.Η διχρωμία  που εναλλάσεται ψυχεδελικά μεταξύ μαύρου και ροζ παραδόξως είναι ταιριαστή.Δεν το αντέχω, με αρρωσταίνει αυτό που ακούω και ο dj δεν αλλάζει δίσκο.Η παράνοια είναι το επόμενο βήμα, μόλις πια μπει το "Stay" όλα εχουν τελειώσει.Ακουμπάω τους αγκώνες στη μπάρα και τραβάω τα μάγουλα μου προς τα κάτω.
Με το "Endless Reminder" κλείνει ο δίσκος, εκεί τελειώνει και η εμπειρία μου.Επιστρέφω εκεί που ήμουν...ένας μισοτελειωμένος καφές και ένα καμμένο τσιγάρο.Τρέχω να το πω, τίποτα δεν είναι πια ίδιο.
Το κενό καλύφθηκε και δεν μπορώ να κρύψω την παραζάλη μου.

Coming Soon...