New Song by ARCTIC MONKEYS-''Brick By Brick''

PJ HARVEY-Let England Shake

Γουστάρω τις γυναίκες με τέτοιες δυναμικές φωνές, φωνές που δεν θα ξεχάσεις ποτέ, που θα μπορείς να ξεχωρίσεις ανάμεσα σε άπειρους ψιθύρους, που θα μπορούσες να πεις ''ναι, αυτό είναι το κορίτσι, αυτή τη φωνή άκουσα χθες στον ύπνο μου''.Η PJ Harvey είναι από αυτές τις γυναίκες που όσο περνάνε τα χρόνια εξελίσσεται σε κάτι άλλο, σε κάτι διαφορετικό.Πολλές φορές η στιγμή μοιάζει με την προηγούμενη, άλλες πάλι σχεδόν καθόλου και κοιτάζοντας πολύ πίσω απόλυτα καθόλου.Είναι από αυτές τις γυναίκες, που τα χρόνια τις μεταμορφώνουν σε κάτι όλο και πιο όμορφο, σε κάτι μεγαλύτερο, σε κάτι τεράστιο, σε τέρας.Η PJ Harvey είναι τέρας που μόνο να σε κατακτήσει μπορεί και άπαξ και το κάνει είναι πολύ δύσκολο να ξεφύγεις από την ομηρία της.Δεν θα ξεδιπλώσω το ταλέντο της κάνοντας κάποια αναφορά στο παρελθόν, ούτε θα μιλήσω για αδυναμία εδώ, μιας και έμαθα να μεγαλώνω ακούγοντας αυτή τη φωνή, έμαθα να πίνω ακούγοντας την θλιμμένη, οργισμένη, ευτυχισμένη, καυλωμένη.Πάντα ήμουν εκεί και στα καλά της και στα άσχημά της, και όταν έγινε γυναικάρα ήμουν εκεί και όταν έμαθε να παίζει πιάνο και να με ρίχνει σε κατάθλιψη ήμουν εκεί.Δεν μπορώ να πω, όπως όλοι εκεί έξω, πως αυτός ο δίσκος είναι ένας δίσκος που με έκανε να τον σκέφτομαι, να θέλω απεγνωσμένα να τον ξανακούσω, να τον βάλω με την μια στα καλύτερα της χρονιάς, δεν ξέρω καν αν θα τον ακούω μέχρι το τέλος αυτού του μήνα στο repeat, ξέρω όμως πως και τώρα είμαι εδώ.Βρίσκομαι εδώ καθηλωμένος  στους ήχους μιας γυναίκας που μου πήρε και μου έδωσε τόσα πολλά μέσα από συνεχής μεταμορφώσεις φωνής, σώματος, προσώπου, μαλλιών, ψυχής, δύναμης, χαρακτήρα.

TERROR BIRD-Human Culture

Την πρώτη φορά που θαύμασα την Zola Jesus, νομίζω, θα την θυμάμαι για πολύ καιρό, όσο θα θυμάμαι και αυτή ακριβώς την στιγμή.(Γιατί αναφέρω την Zola? Με έκανε να ανατριχιάσω με την φωνή της.)Την στιγμή που άκουσα αυτόν εδώ τον δίσκο.Προερχόμενος από ένα pause, ενός δωματίου γεμάτο με τα πάντα που αγαπάς και κατά καιρούς σε συγκινούν, ένα δωμάτιο που ρουφάει την ανασφάλεια, που ποτέ δεν υπήρξε.Δεν μπορώ να εντοπίσω με ακρίβεια τι είναι αυτό που κάνει αυτόν τον δίσκο τόσο ιδιαίτερο, μιας και ποτέ δεν μου αρκούσε μια ειλικρινέστατη φωνή για να με καθηλώσει στα ακουστικά μου, μιας και ποτέ δεν μου αρκούσε μια ειλικρινέστατη μελωδία για να με οδηγήσει στο repeat, μιας και ποτέ δεν μου αρκούσε ένα τόσο έντονο εξώφυλλο για να κολλήσω απλά.Τόσο απλά χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια, χωρίς να πρέπει να ξανακούσω και να ξανακούσω, τόσο απλά σαν το απλό 'σε γουστάρω', τόσο απλά...Και εσύ που θα διαβάσεις αυτά τα τόσο απλά, προερχόμενες λέξεις από το δικό μου πληκτρολόγιο, τόσο απλά αύριο που φεύγεις, θα μου λείπεις, τόσο απλά..Και δεν με νοιάζει που γράφω σε αυτό εδώ το blog γιατί τόσο απλά για εσένα τα γράφω όλα, απλά....γιατί το να παραμένεις ερωτευμένος δεν είναι απλό, όμως με εσένα γίνεται, τόσο απλά...Καληνύχτα.      

EJECT FESTIVAL 2011 (22/06)

Ανακοινώθηκε, λέει, το πρώτο όνομα του Eject

...And You Will Know Us By The Trail Of Dead-Tao Of The Dead

Μάλλον θα είχα να γράψω πολλά για πολλές κυκλοφορίες, έτσι σκεφτόμουν σήμερα μόλις μπήκα στο μπλογκ, αλλά έχω κάποιες αδυναμίες, τόσο μεγάλες αδυναμίες που ξεχνάω και το όνομά μου ακόμα στο άκουσμά τους.Δεν θα ξανασυναντήσουμε την εποχή του ''Source Tags And Codes'' , αυτό είναι γεγονός, καμία ελπίδα περί τούτου.Δεν θα ξαναπέσουμε ποτέ πάνω σε ''Αnother Morning Stoner'' και πολύ πιθανόν να μην ξανααντικρίσουμε ποτέ τον Conrad Keely να βιάζει τον εξοπλισμό της μπάντας επί σκηνής.Δεν θα ξαναγίνω ποτέ 25 χρονών, κάτι το οποίο αντιλήφθηκα πολύ αργά, ποιος είναι αυτός όμως που δεν γουστάρει να γυρίζει πίσω, να ρίχνει μια κλεφτή ματιά σε χώρους που πέρασε μια ολόκληρη ζωή;Μπορεί η μπάντα αυτή να μην καλύπτει την παιδική μου ηλικία, περνάει, όμως, σα σίφουνας και ντύνει, μουσικά, φάσεις που πραγματικά ήμουν παιδί.Φτάνοντας στο 2011 να που σκουντουφλάω στο ''Summer Of Dead Souls'' και για μια στιγμή, τα παίρνω όλα πίσω.Δεν συναντάμε εδώ ένα δίσκο μεγαλείο, αλλά ένα δίσκο που είναι ότι πιο ολοκληρωμένο έχουν γράψει από το 2002, με λίγο παραπάνω φλυαρία, όπως συνηθίζουν τα τελευταία χρόνια, αλλά με κάποια κομμάτια που τεντώνουν τα αυτιά.Αναρωτιέμαι αν θα έπρεπε να ασχοληθώ, στην ηλικία που βρίσκομαι, μου αρέσει, όμως, τόσο πολύ να μιλάω για τους TOD που δεν με σταματάει τίποτα.Δεν βάζω φρένο στα γούστα μου, σπάστε τα ρε μουνιά, σας γουστάρω, μου λείψατε!    

WIRE at Gagarin 205 13/03/11

Ο εγκλωβισμός της σκέψης σε ένα ανθρωπινο σώμα που, δυστυχώς, δεν μπορεί να κάνει και πολλά, είναι επίπονη διαδικασία.Δεν υπάρχουν ''θέλω'' εδώ,

έχουν καταργηθεί από καιρό.Η διαδικασία είναι:προχωράς για να τερματίσει το παιχνίδι, το'χεις, θα το τερματίσεις, είσαι καλός παίχτης, δεν υπάρχει αμφιβολία.

Και ξανά από την αρχή.Η προετοιμασία της μηδενικής εκκίνησης είναι όλο αυτό που σε κουράζει, εκεί που χαροπάλευες να πάρεις άλλη μια ζωούλα-credit για την επόμενη πίστα.

 

Έρχονται οι Wire στις 13 Μάρτη και ελπίζω να με βρουν, σχεδόν, διαμελισμένο.

 

Sunday 13 March 2011 at 9:00pm   

Gagarin 205
Liosion 205
10445 Athens
Greece

YOU SAY PARTY! (WE SAY DIE!)-28/11/10-I NEED TO REMEΜBER THIS!!!

Αν θα έπρεπε να πάρω σήμερα μια μορφή γυναίκας, να χειρίζομαι καλά το μικρόφωνο, να αποκτήσω μια αφάνα, που πάντα ήθελα, να φορέσω απλά μια μπλούζα και να βγω να τραγουδήσω, (δεν ξέρω πως αλλιώς θα πρέπει να τα περιγράψω όλα αυτά που είδα σήμερα) θα ήμουν ακριβώς έτσι.Ξέρω πως πολλοί δεν ξέρουν την ύπαρξη καν αυτής της μπάντας, εγώ τυχαίνει να την λατρεύω και δεν θα αναφερθώ,για να μη γίνω ξανά γραφικός, στην σύνδεση που έχω μαζί της.Και αυτή τη φορά γιατί δεν συνδέω τίποτα και κανέναν με αυτή την μπάντα.Παρακολουθώ την πορεία της από το 2005 και είναι από τις μπάντες που είχα άχτι να δω, όχι τόσο να ακούσω.Δεν ξέρω πόσοι εκεί έξω κάνατε το λάθος να μην πάτε σήμερα στο gagarin, ομολογώ, πως και εγώ ο ίδιος δεν το περίμενα να με παρασύρουν σε αυτό το ''νιώθω σαν στο σπίτι μου'', ''τραγουδάω στο μπάνιο μου'', ''θέλετε και άλλο ρε μαλάκες, θα σας το δώσουμε τώρα αμέσως'' ή και ακόμα στο ''είμαι η φίλη σας, αυτή που αμέσως τώρα θα πηδήξει από τα κάγκελα για να τα πούμε''.Αν και κατά κανόνα δεν μου αρέσει να επαινώ τόσο κάποια γυναίκα στη σκηνή, όχι για κανένα ιδιαίτερο λόγο, ίσως γιατί....αυτή δεν είναι μια γυναίκα σαν όλες τις άλλες, είναι ένα κοριτσάκι που δεν ιδρώνει.Τι παίξανε;Τα πάντα.Δεν θα παραθέσω κανένα playlist, έτσι για να σκάσετε, θα πω μόνο πως μπήκανε με το ''There Is XXXX (within my heart)'' και κλείσανε με το ''Τhe Gap (Between The Rich And The Poor)''.Ανάψανε και ένα σπίρτο επί σκηνής, πετάξανε τέσσερις μπακέτες, η τραγουδίστρια φοράει 38 νούμερο παπούτσι, ανέβηκε πάνω στα drums, στα ηχεία, στα κάγκελα, μπήκε ανάμεσα στο πλήθος, τραγούδησε με κάνα δύο από κάτω, ένας από αυτούς μοιάζει με τον Cobain σε ηλικία 23 ετών, ο καινούριος τους drummer είναι μια χαρά παλικαράκι, φτου ρε ήταν άδειο το gagarin, αλλά έγινε πάρτυ, ξέρω και εγώ μωρέ, ήθελα να σκάσω ένα χαστούκι στην ξανθιά δίπλα μου.....από άποψη και μόνο....