DUM DUM GIRLS-I Will Be

Επιτέλους καθαρίσαμε.....

Τις πήρα τις σκόνες με μια σκούπα που αγνοείται το πόσο καιρό έχει να χρησιμοποιηθεί.

Έφτιαξα τις ταύλες στο κρεββάτι,το ίσωσα γιατί η γούβα που κάνει δεν αφήνει το κεφάλι μου να ηρεμήσει.

Η κλήση που παίρνει το μαξιλάρι μετατρέπει την ημικρανία μου σε εφιάλτη.Βρίσκομαι σε ένα φαρμακείο και η ζυγαριά με δείχνει παχύσαρκο.Ανορθόδοξο.Αν ψάξει κάποιος παλιότερές μου αναρτήσεις θα ανακαλύψει πως δεν γράφω και πολύ καλά λόγια για τις Dum Dum Girls.Τι έχει αλλάξει,λοιπόν;Τίποτα.Και πάλι δεν θεωρώ δικαιολογημένο τον ντόρο που απέκτησε το συγκεκριμένο όνομα,απλώς τώρα ακούγονται ευχάριστα,δεν με ενοχλούν.Μου άρεσε το I Will Be,αν και είμαι απόλυτα πεπεισμένος πως έπειτα από σύντομο χρονικό διάστημα δεν θα το ξαναβάλω να παίξει.Οι εισαγωγές είναι εξαιρετικές,έχεις την αίσθηση ότι κάτι καλό έρχεται,κάποια στιγμή σκάει,για λίγο.Μου άρεσε η καλύτερη παραγωγή,για να πω την αλήθεια,ο παλιατζουρέ ήχος ενώ με φτιάχνει,στις Dum Dum Girls συνέβαινε το αντίθετο.Δεν έχω τη φήμη του σταθερού χαρακτήρα,αλλάζω γνώμες σαν τα πουκάμισα,ίσως σε ένα μήνα να με τρελαίνουν,ίσως,πάλι,να τις σιχαίνομαι.Εδώ και κάμποσο καιρό έχω ένα πρόβλημα στο να γράφω,έχω αποφασίσει να κάνω πράγματα,να κάνω όλα όσα έχασα και προσπαθώ να αναπληρώσω.Βαρέθηκα να ξοδεύω ώρες στον υπολογιστή,να κατεβάζω διαρκώς δίσκους,να ασχολούμαι τόσο πολύ με τη φωτογραφία.Μου αρέσει να αγγίζω,να μυρίζω τις εικόνες που εγώ ο ίδιος φωτογραφίζω.Επιστρέφω στον σκοτεινό θάλαμο,προς το παρόν,έχω και τέτοιες κλασσικούρες σπίτι μου,μέχρι να ακούσετε και εσείς το I will be...

Jagat Skad - Bloomsday

Nα είσαι καλός ως το θάνατο...έτσι λέγεται το βιβλίο που αποφάσισα να ξεσκονίσω σήμερα από την παλιά βιβλιοθήκη μας.Ανοίγοντας τις κιτρινισμένες σελίδες του, παρατηρώ τις πληγές που έχουν αφήσει πάνω του μερικά χαλίκια.Ποιος ξέρει πόσο καιρό έχω να το ανοίξω, ποιος να ξέρει από ποια παραλία έκλεψαν οι σελίδες του αυτά τα πέτρινα παράσημα...κόλλησα με τα χαλικάκια.

Λευκά, μαύρα, καφετί, γκριζωπά και όλα ακόμα και τώρα στο σκοτεινό δωμάτιο μου... λαμπερά.Κρίμα που δε θυμάμαι την παραλία, θα επέστρεφα σήμερα κιόλας.Ζώντας μέσα στην πόλη ενθουσιάζομαι με τα στοιχεία που σε στέλνουν έξω από αυτή και σε βάζουν σε άλλο mood και σου επαναφέρουν στιγμές που ήσουν αλλού...τώρα δε θυμάμαι καθόλου αλλά αυτά τα χαλικάκια παραμένουν μία ευχάριστη έκπληξη για σήμερα.

Όταν μεγαλώσω αρκετά θα ανατρέξω σε όλα τα βιβλιά που έχω διαβάσει και θα βρω όλες τις σημειώσεις που έχω κάνει πάνω σε αυτά.Πάντα έβρισκα σε ένα βιβλίο μία φράση, μία λέξη που να αντικατόπτριζε τα συναισθήματα μου.Χρησιμοποιούσα τα βιβλία σαν ένα είδος προσωπικού ημερολογίου...ταυτίζομαι με τις σκέψεις του συγγραφέα και τις αφουγκράζομαι, τις κάνω δικές μου, τις βάζω μέσα μου, παρασύρομαι και νίωθω.Θα μπορούσε να θεωρηθεί ψυχαναγκασμός αυτό αλλά όπως και να είχε με κέρδιζε.

Να είσαι καλός ως το θάνατο....στο εξώφυλλο ένα αγόρι σε στάση σκέψης πάνω από ένα τετράδιο και φόντο ένα ανοιχτό παράθυρο με ένα εξωχικό τοπίο.Εγώ από την άλλη, σε θέση σκέψης με ένα λαπτοπ και ένα τεράστιο καλημέρα απέναντι που μου μόστραρε μία τράπεζα.Ζηλεύω το νεαρό αγόρι για το υγιές περιβάλλον που το τοποθετεί το εξώφυλλο.Ανατρέχω σε μερικές σημειώσεις και αντιγράφω εδώ την πιο βασανιστική. " Το παράξενο είναι ότι γύρω από τον πονεμένο άνθρωπο όλα είναι τόσο φυσικά κι εύθυμα, έτσι που σχεδόν δε σου κάνει καρδιά να ζήσεις, αφού η ζωή μετέχει τόσο λίγο στα βάσανα σου."

Όχι βασανισμένος δεν υπήρξα ποτέ, δε ξέρω τι με τράβηξε σε αυτή τη πρόταση τότε...σίγουρα τίποτα το εύθυμο.Σκέφτομαι να γίνω καλός μέχρι το θάνατο αλλά τι θα μου προσφέρει αυτό?Ας παραμείνω ένα αρχιδάκι μέχρι το θάνατο και αυτό θα μου αποφέρει πολλά περισσότερα νομίζω.Λεφτά, γυναίκες, δόξα και σεβασμό.Κάνω λάθος...?

Παράλληλα ακούω αυτό το δισκάκι με τους Jagat Skad...χάλια όνομα αλλά και πάλι όσο και αρχιδάκι να είμαι, ακούγοντας αυτό τον indie μελωδισμό που αποπνέει μια καλοσύνη και ένα ένα ανοιξιάτικο χαμόγελο δε μπορώ να το απαρνηθώ...θα είμαι καλός μέχρι το θάνατο τσουτσέκια και όποτε χρειάζεται να το θυμάμαι θα ακούω αυτό το δισκάκι που μου θυμίζει τη μητέρα Τερέζα.Bloomsday σήμερα για εμένα και τα λουλούδια ανθίζουν, τα πουλιά κελαηδούν και ο ουρανός καταγάλανος.Πως γίνεται να μην είσαι καλός τουλάχιστον για σήμερα...?Πως μπορεί να σε χωρίζουν σήμερα...?Πως μπορούν να σε απολύουν σήμερα....?

Κλείνω αυτό το κείμενο σε συνθήκες τόσο παράξενες και ασυνήθιστες, στην ίδια κρίση απελπισίας στην οποία θα τελειώσει κάθε έργο που θα αρχίσει στη ζωή.....

SERENA-MANEESH-N02:Abyss In B Minor

Έχω πολύ καιρό να χρησιμοποιήσω τραίνα,λεωφορεία,είχα ξεχάσει πως είναι να μοιράζεσαι το ίδιο μεταφορικό μέσο με δεκάδες φάτσες στο ίδιο βαγόνι,είχα ξεχάσει,επίσης,πως είναι να ακούς μουσική με ακουστικά.Καταλληλότερος δίσκος από το ''Abyss in B Minor'' δεν ξέρω αν υπήρχε για σήμερα.Μπασταρδεμένοι ήχοι,άρρωστοι τελείως και κάπου εκεί ανάμεσα κάτι οικείο.
-Μπάμπη;Εσύ είσαι;
-Mαλάκα,απίστευτο.....Σε πετυχαίνω μετά από 3 χρόνια στο τραίνο;;;;;;;
-Κοίτα να δεις,και έχω πάρει το τραίνο μετά από 3 χρόνια και εγώ.....
Κάπως έτσι βρίσκουμε ανάμεσα στους ήχους των Serena Maneesh τόσο οικείους ήχους αλλά το κάνουν με τόσο δική τους ταυτότητα,ομολογώ με έχει συνεπάρει.Με είχε συνεπάρει από την πρώτη γνωριμία μου μαζί τους και σήμερα με μια κυκλοφορία.......λουκούμι....Πολύ ιδιαίτερη μπάντα που,πραγματικά,αρνούμαι να την κατηγοριοποιήσω κάπου.Δεν ξέρω αν θα φανεί τόσο κοινότυπο αν πω ότι μου θυμίζουν My Bloody Valentine,αλλά,θα το πω.Θυμίζουν My Bloody Valentine και κάπου κάπου μου φέρνουν στο μυαλό και τους Sonic Youth.Γάμησε η μέρα,ήλιος και παρέα από τα παλιά.Μόλις καλύψω και το ερωτικό κενό,ελπίζω σύντομα,θα μπορώ να δηλώνω γαμώ τα παιδιά.  

p.s:Μη μου πείτε πως η τύπισσα της μπάντας δεν είναι ό,τι πιο καυτό μας έδωσε το 2010 μέχρι στιγμής;;;;;!!!!       

you might also like the....GLISS

Διανύω την καλύτερη περίοδο της ζωής μου.Ω,ναι,είναι γεγονός ο super είναι καλά αλλά το σώμα του έχει παραδώσει.Να φταίνε οι ξέφρενες νύχτες τον καιρό που πέρασε...;Δεν ξέρω τι σκατά συμβαίνει μέσα στον οργανισμό μου,σήμερα,μια μέρα με ήλιο,νιώθω χρέος να μιλήσω για τους Gliss.Δεν τους χρωστάω τίποτα,περισσότερο,θα έλεγα,πως μου χρωστάνε.Το Devotion Implosion δεν πρόκειται για ό,τι καλύτερο έχει η εν λόγω μπάντα να προσφέρει,παρόλα αυτά,το έβρισκα μέσα στα αγαπημένα μου της χρονιάς που πέρασε.Ο λόγος που γράφω είναι γιατί μου μυρίζει η άνοιξη και στο κεφάλι μου ακούγονται τζιτζίκια.Όσοι δεν γνωρίζουν τους Gliss καλύτερα να τους μάθουν,έχουν αυτό το παλιό,το βρώμικο αλλά ταυτόχρονα νεανικό.Δεν γνωρίζω τις ηλικίες τους αλλά φαίνονται νεαρόφατσες,δύο άντρες και μια γυναίκα (πονηρή σκέψη,πονηρή σκέψη,πονηρή σκέψη...),ούτε τα ονόματα τους γνωρίζω,δεν τους έχω ψάξει καθόλου σε ενημερωτικό-επιμορφωτικό επίπεδο,φτάνει που υπάρχουν.Όσο και να θέλουν να ακούγονται σαν Velvet Underground δεν τα καταφέρνουν.Έπεσα σε ένα interview,που τις απαντήσεις τις δίνει η τύπισσα,εξομολογήθηκε με αφέλεια,θέλω να το πιστεύω αυτό,πως πρόσφατα πρωτοάκουσε Jesus and Mary Chain και My Bloody Valentine.Με χοντροξενέρωσε,για να την θαυμάζω,γιατί δε λέει και τίποτα εμφανησιακώς και έτσι στρέφομαι στους άντρες της παρέας.Δεν έχω όρεξη και για κουτσομπολιό σήμερα.Να σας πω τέλος,ακούστε τους, γαμάνε;Σας το λέω.Να σας πω ότι το εξώφυλλο του τελευταίου δίσκου με τρέλανε;Σας το λέω.Να σας πω πως έχουν και καλύτερα;Έχουν.Πονάω παντού αλλά δεν με νοιάζει αφού....διανύω την καλύτερη περίοδο της ζωής μου.

Zola Jesus - Stridulum (EP)

Η Ζola....Η Zola....Τη γουστάρω πολύ τη Zola,στο νέο της EP,την γουστάρω πολύ τη Zola.Μαλακία εξώφυλλο,γιαυτό δεν θα συνοδεύει αυτά τα λόγια,αλλά η Zola έχει κάνει ένα βήμα μπροστά.Η παραγωγή του Spoils που ήταν σκατά δε με χαλούσε,η φωνή της,όμως,εδώ αξιοποιείται με το καλύτερο πιθανό τρόπο και έχουμε το καλύτερο,δυνατό,ηχητικό αποτέλεσμα.Είπα πόσο πολύ γουστάρω τη Zola;Μέσα στη μαυρίλα της,την γουστάρω πολύ τη Zola.Το Stridulum είναι δίχρωμο,δεν σου αφήνει περιθώρια να ξεφύγεις,ασπρόμαυρη ταινία μικρού μήκους,μονοπλάνο.Δεν περίμενα να μείνω έκπληκτος από μια νέα δουλειά της,το ότι εισέρχεται τόσος αέρας στα πνευμόνια μου κάθε φορά που φωνάζει, ξεδιπλώνεται μπροστά μου αυτό το εξαίσιο της μουσικής.Ίσως να ευθύνεται ο πρόσφατος χωρισμός μου από μια αγαπημένη συνήθεια,ίσως να φταίει η Κυριακή,ίσως εσύ που είσαι μακριά,ποιος ξέρει......

XAΡΙΖΩ ΕΙΣΗΤΗΡΙΟ SAD LOVERS AND GIANTS ΓΙΑ ΑΥΡΙΟ 13/03/10

Χώρισα και μου έμεινε ένα εισητήριο επιπλέον.Δεν έχω φίλους και δεν έχω να το δώσω σε κανένα.Όποιος μου στείλει πρώτος μέιλ-όχι comment,του το χαρίζω.Προλάβετε πριν μου φτιάξει η διάθεση.

Binaire - Idole

Eίμαι εγλωβισμένος σε ένα δαιδαλώδες τούνελ, μακρύ, σκοτεινό και τραχύ σε όλο το μήκος του.Ανά κάποια διαστήματα υπάρχουν ανοίγματα απο τα οποία αχνοφαίνεται η επιφάνεια ευθεία ακριβώς από πάνω μου.Δεν αρκεί το ύψος μου για να τραβηχτώ εκεί, υπάρχουν μερικά κουτιά λες και κάποιος θέλει να με βοηθήσει...τα έχει στήσει ιδανικά για να καταλήξω στην κορυφή τους και με μία μικρή κίνηση να δραπετεύσω από το τούνελ.Το οξυγόνο τελειώνει.Κοιτάω με καχυποψία τα κουτιά σανίδες σωτηρίας μου, κάτι μου λέει να μην τα εμπιστευτώ.Δεν έχω αρκετό χρόνο....σηκώνω ψηλά το πόδι μου και πατάω με δύναμη στο πιο χαμηλό κουτί.Το κουτί είναι χάρτινο...συνθλίβεται στο πάτημα μου, μαζί και η ελπίδα μου.Κάνω μία τελική προσπάθεια να υπερκεράσω με τη ταχύτητα μου, τη ταχύτητα που διαλύονται τα κουτιά και ίσως τελικά σωθώ για σήμερα.Σκίζονται, τσαλακώνονται και εγώ έχω μείνει στην ίδια θέση ακριβώς.Ποιος μου το κάνει αυτό?Ποιος θέλει να με τυρανάει?Ποιος ευχαριστιέται με την αγωνία μου?...και εκεί έξω αρχίζει και σκοτεινιάζει....μεταφέρομαι γρήγορα στο επόμενο άνοιγμα με την χάρτινη πυραμίδα.Σε λίγο θα αρχίσω να ζαλίζομαι σκέφτομαι, το οξυγόνο δε με βοηθάει...όλα στραβά...ούτε το πενηχρό φως με βοηθάει πλέον.Δε ξέρω που βρίσκομαι, δε ξέρω τι άλλο μπορώ να κάνω, δε σκέφτομαι πια.Ξαπλώνω και περιμένω το τέλος.
Λίγο πριν έρθει, ξυπνάω.Φυσικά ήταν ένα όνειρο αλλά και πάλι παρατηρώ ότι όπως ξάπλωσα, έτσι πάλι ξύπνησα, στην ίδια θέση με περισσότερο ιδρώτα, βουτηγμένος στα στρωσίδια μου...ανήμπορος ακόμα και τότε να κουνηθώ.Ξανακλείνω τα μάτια και ακολουθεί κι άλλος εφιάλτης...αυτή τη φορά είμαι αποφασισμένος, δε θα το αφήσω να περάσει έτσι.Θα παλέψω ακόμα περισσότερο και θα κερδίσω.Με μπερδεύει ένας ήχος και μία φωνή που τραγουδά σπαστά αγγλικά.Μέσα στον ύπνο μου ξεχνάω την κατάρα μου και ακούω τη μουσική.
-Αυτό που άκουγες εχθές είναι αυτό που παίζει τώρα?(μου λέει μία γνώριμη φωνή.)
-Ναι αυτοί οι Γάλλοι είναι πάλι (απαντώ.)
-Πολύ μου αρέσουν (προσθέτει ο συνομιλητής μου.)
-Punk vs Machine (απαντώ και κλείνω τα μάτια ξανά για να αντιμετωπίσω τον εφιάλτη μου.)